لوپین گفت :

هری که ذهنش به شدت آشفته شده بود " گفت :

لوپین نگاه متعجبی به هری کرد و گفت :

لوپین در حالی که از شدت طوفان بر روی جارویش به شدت می لرزید با مشقت گفت :

هری با سرعت پرسید :

لوپین نگاهی به هری کرد و با ترس گفت :

هری گفت :

لوپین جوابی نداد و به ساختمان رو به رویشان خیره شد . هری هم حواسش را به ساختمان معتوف کرد . یک دژ بزرگ بود . لوپین گفت :

و در همان حال هم با دستش به قسمتی در جلوی ساختمان اشاره کرد . هری و لوپین در آنجا فرود آمدند . ناگهان دو کاراگاه جلو آمدند . یکی از آنها که قدی بلند داشت " گفت :

هری جواب داد :

نگاه کاراگاه لحظه ای بر روی پیشانی هری ثابت ماند . بعد با احترام گفت :

هری با خونسردی دستبند قدرتش را به کارآگاه نشان داد . کارآگاه لحظه ای نگاهش روی دستبند ثابت ماند . بعد از چند لحظه فریاد زد :

بعد رویش را به سمت هری کرد و گفت :

هری هم سری برای کارآگاه تکان داد و به لوپین نگاه کرد . لوپین با تواضع گفت :

اون یکی کارآگاه که اسمش آرن بود " با دستش از هری دعوت به حرکت کرد . هری هم به سمت در حرکت کرد . در مانند آیینه ای جیوه ای بود . هری به تصویر خودش نگاه می کرد که آرن با چوبدستش چند ضربه به آیینه زد . آیینه به شدت تابناک شد . هری به آرن نگاه کرد . آرن زیر لب مشغول زمزمه بود که ناگهان هری احساس کرد پاهایش از زمین بلند شده است . همه دور و اطراف نقرهای رنگ شده بود . چند ثانیه که گذشت هری پاهایش را بر روی زمین حس کرد . به اطراف نگاه کرد . آرن در کنار او ایستاده بود . مقابلش سالن برزگ و غم انگیزی قرار داشت که تنها به وسیله شمعی روشن بود . دیوار ها خالی و افسرده بودند . هیچ تابلویی یا هیچ پنجره ای " اصلا هیچ چیزی وجود نداشت . آرن با ملایمت گفت :

هری پشت سر آرن حرکت کرد . از پیچ سالن که گذشتند . به تقریبا 20 تا غول غارنشین برخورد کردند . غول ها گرز های بزرگشان را با حالت تهدید آمیزی تکان می دادند . بعد از این راهرو یک در چوبی بزرگ قرار داشت . آرن عقب ایستاد و گفت :

هری چند بار به در ضربه زد . ناگهان صدای سرد و خشنی با لحن آمرانه ای گفت :

این صدا موهای بدن هری را سیخ کردند . تنها صدایی که به این شدت هری را ناراحت می کرد " صدای ولدمورت بود . هری با انزجار در را به سمت داخل هل داد . اتاق دایره ای شکلی بود . یک میز رو به روی هری قرار داشت که مرد خمیده ای پشت آن نشسته بود . هری جلو رفت . مرد سرش را از روی میز بلند کرد و گفت :

و با چوبدستیش به صندلی سخت مقابلش اشاره کرد . هری که از قیافه پیرمرد جا خورده بود با تعجب بر روی صندلی نشست . پیرمرد شباهت زیادی به موجودات دم انفجاری جهنده هاگرید داشت . موهایش در برخی از نقاط سرش ریخته بود . بینیش طوری بود که انگار یکی از غول های غارنشین محکم به صورتش کوبیده باشد . مک کالن با صدای بسیار خشن گفت :

هری که دیگر داشت از بد رفتاری بی جهت مک کالن عصبانی می شد با لحن سردی جواب داد :

مک کالن که به شدت خشمگین شده بود با عصبانیت گفت :

مک کالن که زخمش را زده بود بدون اینکه به هری اجازه حرف زدن بدهد سوالش را مطرح کرده بود . هری احساس می کرد شقیقه اش مانند عمو ورنون شده است . با لحن تندی گفت :

ناگهان مک کالن فریاد زد :

آرن هم با عجله وارد اتاق شد و با حالت رسمی گفت :

مک کالن هم با لبخند زشتی گفت :

هری با تکان شدیدی به شنلش بلند شد . به در که رسید قبل از خروج برگشت و رو به مک کالن گفت :

هری کمی مکث کرد تا خود مک کالن شروع به صحبت کند . مک کالن گفت :

هری با لبخند شیطانی گفت :

هری دیگر منتظر جواب نشد و با سرعت از دفتر خارج شد . در همان لحظه آرن هم با سرعت از آنجا خارج شد و در را محکم پشت سرش بست . در همان حالی که نفس نفس می زد " گفت :

هری و آرن به سمت زیر زمین ها حرکت کردند . مانند یک سیاه چال همین جور پایین و پایین تر می رفت . بعد از مدتی پایین رفتن در لحظه که هری می خواست از آرن بپرسد که می تواند نور چوبدستیش را روشن کند " ناگهان همه جا روشن شد . حرارت بیش از اندازه را خیلی قشنگ احساس کرد . مطمئن بود که در جلویشان اژده ها قرار دارند . به آرن نگاه کرد و گفت :

آرن با خونسردی تمام گفت :

وقتی در نزدیکی اژده ها رسیدند . آرن فریاد زد :

بعد از چند لحظه " صدای اژده ها به طور کلی قطع شد . یک پرتو سبز رنگ از نزدیکی آنها رد شد . آرن گفت :

هری که از این حرف آرن هیچ خوشش نیامده بود با سرعت حرکت کرد . تمام مسیر به صورت مارپیچ بود و پی بردن از وضعیت جلوتر تقریبا غیر ممکن بود . چند تا پیچ را که گذراندند " پرتو زرد رنگی از نزدیکی آنها رد شد . هری به آرن نگاه کرد . آرن که رنگ از رخسارش پریده بود گفت :

هری که از ترس آرن وحشت کرده بود " بدون شک دویدن را به پیش گرفت . از پیچی دیگر که گذشت جادوگران بسیاری را دید . وقتی به آنها رسید ایستاد . هر دو به شدت نفس نفس می زدند . آرن با عصبانیت گفت :

کارآگاهی که در مقابل آرن ایستاده بود " گفت :

هری که حوصله حرف های آنها را نداشت " گفت :

کارآگاهی در سمت دیگر گفت :

هری با کارآگاه حرکت کرد و گفت :

لرز تمام بدن هری را فرا گرفته بود . از همه جا " همه کس می ترسید . یاد پدر و مادرش افتاده بود . دلش می خواست همان جا بشیند و برای آنها گریه کند . احساس پوچی می کرد . اون از مرگ خوارها می ترسید . اون از ولد ... ولد ... می ترسید . چه اسم وحشتناکی . این نور چی هست ؟ من از این می ترسم . که ناگهان هری احساس کرد که از خواب بیدار شده است . بدنش کاملا می لرزید . کارآگاه رو به رویش ایستاده بود و چوبدستش را به سمت هری گرفته بود . بدنش گرم شده بود . کارآگاه گفت :

در همین حال که چوبدستیش را پایین می آورد لبخند تمسخر آمیزی به هری کرد . هری که تازه حالش جا آمده بود رفتار کارآگاه را ندیده گرفت . دستی به پیشونیش زد . عرق سرد بر روی صورتش نشسته بود . چند لحظه همان جا تامل کرد . حالش کاملا خوب شده بود . به کارآگاه نگاهی کرد و گفت :

کارآگاه که بعد از نجات هری از دست کنگران بسیار بشاش شده بود " با شادابی گفت :

هری به حرکت خودش ادامه داد . در مسیرشان بر روی زمین دایره هایی بزرگی مانند اگوهای فاضلاب قرار داشت . هری گفت :

کارآگاه با غرور گفت :

آنها در همان لحظه وارد سالن دیگری شدند . سالن پر از قفس های بسیار بزرگی بود که از سقف تالار با یک زنجیر آویزان شده بودند .

کارآگاه با چنان غروری صحبت می کرد که هری احساس کرد او وزیر سحر و جادو هست . هری با خشونت گفت :

کارآگاه که انگار کسی بهش توهین کرده باشد " با آزردگی گفت :

هری که دیگر کاسه صبرش لبریز شده بود با عصبانیت گفت :

کارآگاه دهانش را باز کرد که چیزی بگوید ولی بعد از چند لحظه دوباره دهانش را بست و به راهش ادامه داد . هری گفت :

و با دستش به دایره های بر روی زمین اشاره کرد . کارآگاه که معلوم بود دیگر میلی به ادامه صحبت کردن با هری را ندارد با انزجار گفت :

حدود ده دقیقه از حرکت آنها می گذشت . هری حالا دیگر سیاهی هایی را دیده بود که مانند سایه بر روی دیوار ها و ... می افتادند . البته آنها را در محل هایی دیده بود که مجبور بودند چوبدستیشان را روشن کنند . بقیه قلعه به حدی تاریک بود که دیدن آنها را غیر ممکن می کرد . شکل سلول ها بسیار متفاوت شده بود . چهار گوش های وسیعی به ارتفاع یک متر که درون آنها پیدا بود . از جلوی یکی از آنها که می گذشتند هری زنی را دید که درون آنها می دود و جیغ می کشد . هری که بسیار متعجب شده بود " گفت :

کارآگاه با لبخند گفت :

هری با نگرانی گفت :

کارآگاه گفت :

هری که از شدت خشم داشت می لرزید " با صدایی که به زور صاف نگهش داشته بود گفت :

کارآگاه که از شنیدن نام ولدمورت به لرزه افتاده بود " گفت :

هری حرف دیگری نزد . آنها تقریبا حدود سی دقیقه ی دیگر هم به راه خود در میان تونل های تنگ و تاریک ادامه دادند . به انواع سلول ها و وسایل شکنجه بر خورد کرده بودند " به طوری که هری با خود احد بسته بود " فقط در صورت مجبور شدن به آنجا بیاید . بسیار خسته شده بود . پاهایش به شدت درد گرفته بود . در همان لحظه کارآگاه رو به دیوار بزرگی کرد . با چوبدستیش چندین بار به آن ضربه زد . ناگهان دیوار به دور خود پیچید . پیچیدنش سرعت گرفت و بعد از چند دقیقه کاملا محو شد . کارآگاه گفت :

سالن بیشتر شبیه تونل های گرینگوتز بود . هری پرسید :

کارآگاه گفت :

هری با تعجب گفت :

کارآگاه برافروخته شد و گفت :

کارآگاه جلوی آیینه ای بزرگ ایستاد و شروع به زمزمه کرد . ناگهان هری دوباره احساس غیب شدن کرد . نور نقره ای گه چند لحظه پیش در اطراف ظاهر شده بود آهسته آهسته محو شد . هری به اطراف نگاه کرد . یک اتاق کوچک گنبدی شکل بود که انواع و اقسام وسایل شکنجه و محافظتی بر روی دیوار قرار داشت . یک تخت گوشه اتاق بود . مردی با لباس مندرس بر روی تخت قرار داشت . مرد هق هق کنان گریه می کرد . کارآگاه چوبدستیش را به سمت مرد گرفت . نور عجیبی از چوبدستیش خارج شد . همزمان با برخورد پرتو " صدای گریه مرد هم قطع شد . کارآگاه با صدای بلندی اعلام کرد :

هری که از طرز صحبت کردن کارآگاه شرمنده شده بود " سرش را پایین انداخت . کارآگاه رویش را به سمت هری کرد و گفت :

بعد از آن کارآگاه غیب شد به بیرون از سلول رفت . هری که از دانستن اسم فامیل کارآگاه بسیار متعجب شده بود به فکر فرو رفت . آیا این جادوگر فرزند دوست دامبلدور نیکلاس فلامل است ؟ آیا ممکنه که هنوز ...

این صدا صدای آقای ویزلی بود . ولی چرا این طور گرفته و غمگین بود . آقای ویزلی ادامه داد :

هری آرام جلو رفت و بر روی تخت در مقابل آقای ویزلی نشست و پرسید :

آقای ویزلی با صدای ضعیفی گفت :

ناگهان رفتار عجیبی از سوی آقای ویزلی رخ داد . در حالی که به پهنای صورتش می خندید به هری گفت :

لبخند از روی لب آقای ویزلی محو شد . طوری که انگار هیچ اتفاقی نیافتاده است " گفت :

هری لبخندی زد . می دانست که آقای ویزلی دیوانه نیست . این اشکالات در رفتار او به مسئله دیگری بر می گردد که به طور یقین فرضیه هری را تایید می کند . نگاه دیگری به آقای ویزلی کرد . دلش به حال این مرد می سوخت . با ناراحتی گفت :

آقای ویزلی در حالی که هیچ احساسی در چهره اش وجود نداشت " با سردی خاصی گفت :

آقای ویزلی مکثی عجیب " نامعقولی و خاصی کرد و ادامه داد :

آقای ویزلی مکث بی جهت دیگری کرد و گفت :

هری داشت از حرفهای آقای ویزلی برداشتی می کرد " با تردید پرسید :

آقای ویزلی مکثی کرد و گفت :

هری به آقای ویزلی گفت :

در لحظه آخر هری چشمانش را باز کرد و این طلسم را روانه آقای ویزلی ساخت . ناگهان احساس کرد چشمانش از حدقه در آمده است . احساس سبکی می کرد . چشمانش با سرعت جلو می رفتند . هر لحظه امکان داشت چشم هایش با چشمان آقای ویزلی برخورد کند . دیگر فاصله ای نمانده بود . ناگهان همه جا سفید شد . جلو رفت ... رفت . در دورتر نور آبی رنگی را مشاهده کرد . هر چه جلوتر می رفت نور هم واضح تر می شد . ولی هر کاری می کرد نمی توانست وارد نور شود . سعی کرد تمرکز کند . به جلو حرکت کرد . همه جا آبی رنگ بود . لایه های نازک و لطیفی در حالات منظم قرار داشتند . ناگهان اتفاق عجیبی افتاد . احساس جدیدی در وجودش فعال شد که به احساسات خودش هیچ گونه ربطی نداشت . ناراحتی " غم " سر درد و احساس بدی که یک نفر به بدنش نفوذ کرده است . هری در احساسات آقای ویزلی غوطه ور شده بود . باید از اینجا خارج می شد . از محوطه آبی رنگ بیرون آمد . به طرف دیگری رفت . محوطه قرمزی در آن طرف دیده می شد . با سرعت به طرفش رفت و وارد شد . در محوطه قرمز رنگ فقط گوی هایی با رنگ مشکی وجود داشتند . در یک لحظه یک تصویر جلوی چشمان هری نقش بست . در تصویر " هری خودش را دید " در حالی که چوبدستیش را به سمت آقای ویزلی گرفته است مستقیم به تصویر خیره شده است . پشتش یک اتاق دلگرفته قرار داشت . نه باید از اینجا هم خارج می شد . اینجا تصویری در زمان حال را نشان می دهد که به وسیله چشمان آقای ویزلی ارسال می شود . از محوطه قرمز هم خارج شد . در آن طرف محوطه زرد رنگی وجود داشت . به سمتش رفت و وارد شد . همه جا زرد رنگ بود . در این قسمت پرده هایی لطیفی قرار داشت که به آرامی می لرزیدند . این پرده ها بدون هیچ نظمی از این طرف به آن طرف و ... کشیده شده بودند . ناگهان تصویری در جلوی چشمان هری جان گرفت . این تصویر با سرعت بالایی در حرکت بود . در تصویر هری مردی را دید که وسط سلول ظاهر شد و یک ظرف مسی را روی زمین گذاشت . هری کمی هیجان زده شد . او به خاطرات آقای ویزلی دسترسی پیدا کرده بود . در ذهنش گفت : اون شب . سه روز پیش . من خاطره مربوط به کشته شده اسکریم جیور را می خواهم . تصویر لحظه از حرکت باز ایستاد . در لحظه بعد هری آشپزخانه قرارگاه را دید . تصویر هری را نشان می داد . بعد از لحظه ای تصویر به سمت خانم ویزلی برگشت و بعد آرام به سمت شمینه رفت . دستی در زیر تصویر جلو آمد و پودری در شمینه ریخت . تصویر وارد شمینه شد . لحظه ای بعد در دهلیز قرار داشت . تصویر به سمت آسانسور حرکت کرد . در حال راه رفتن ناگهان همه جا لحظه ای سیاه شد و بعد تصویر به سمت در چوبی حرکت کرد . در را باز کرد . پرسی ویزلی از جایش بلند شد و با احترام شروع به صحبت کرد . ناگهان همه جا را مه سفید رنگی پر کرد . لحظه بعد پرسی مثل یک عروسک مصنوعی در جای خود ایستاده بود . حتی پلک نمی زد . تصویر از در خارج شد . به سمت جایی رفت که هری چند روز پیش در آنجا با اسکریم جیور ملاقات کرده بود . همین که در را باز کرد . اسکریم جیور از صندلیش بلند شد . معلوم بود که فریاد می کشد . طلسم سرخ رنگی را به سمت تصویر فرستاد . چوبدستی در زیر تصویر طلسم را برگرداند . اسکریم جیور به عقب پرتاب شد . چوبدستیش از دستش افتاده بود . تصویر جلو رفت و بدون هیچ واهمه ای اشعه سبز رنگی را به سمت اسکریم جیور فرستاد . اسکریم جیور با قیافه متعجب خیره به سقف اتاق بود . تصویر برگشت و از اتاق خارج شد . ناگهان دوباره هه جا را مه سفیدی پر کرد . هری که عصبانی شده بود تمرکز کرد و در دل گفت : من باید ببینم اونجا چه خبره . ناگهان مه شفاف تر شد و هری بعد از چند دقیقه تلاش توانست چهره بگمن را تشخیص دهد . در پایین پایشان مردی مو قرمزی افتاده بود . پس این تصویر از چشمان کی ثبت شده بود . مه از بین رفت . تعداد زیادی در اطراف حضور داشتند . همه با هم به تصویر خیره نگاه می کردند . هری بدون اینکه بخواهد از آنجا خارج شد . دلش جای دیگری را می خواست . تمرکز کرد . من باید همه چیز را ببینم . منطقه طلایی رنگی در دور دست ظاهر شد . هری هیجان زده شد . انگار که مدت ها است که می خواهد به آنجا برود . ولی صدایی در ذهنش داشت فریاد می زد .

این صدا شبیه صدای کارآگاه بود . هری باید برمی گشت تا بهش بگویید اتفاقی نیافتاده است . ناگهان به بدنش برگشت . به اطرف نگاه کرد . رو به روی کارآگاه نشسته بود . چوبدستیش بر روی زمین افتاده بود . چوبدستیش را برداشت .

طلسم به هری خورد . هری محکم به دیوار پشت سرش برخورد کرد . این چه رفتاری بود . چرا کارآگاه این چنین می کرد . ناگهان حس عجیبی در وجود جان گرفت . حسی که قبلا تجربه اش نکرده بود . هری در جای تنگی قرار گرفته بود . با این حس مبارزه کرد . به سرعت چوبدستیش را به طرف فلامل گرفت و فریاد زد :

فلامل خلع صلاح شد . ولی این صدا " صدای هری نبود . صدای آقای ویزلی بود .

هری گفت :

هرمیون گفت :

هری پرسید :

هرمیون گفت :

این صدا صدای اسلاگهورن بود . اسلاگهورن در حالی که لبخندی بر روی لب داشت " ادامه داد :

هرمیون که چاره دیگری نداشت از روی تخت بلند شد و رفت . اسلاگهورن کنار تخت هری نشست و با ناراحتی گفت :

هری با تعجب گفت :

اسلاگهورن با شرمندگی گفت :

اسلاگهورن آهی کشید و ادامه داد :

هری مات به اسلاگهورن نگاه می کرد . اسلاگهورن با ملایمت گفت :

اسلاگهورن قسمت دوم جمله اش را با تحکم گفت . بعد از آن به سختی از روی تخت بلند شد و رفت .

***************************

هرمیون گفت :

هری با لجاجت گفت :

هرمیون با عصبانیت گفت :

رون و جینی فقط به هری نگاه کردند . هری هم با حالتی قهر آمیز از در خارج شد . در سالن به لوپین برخورد . هری گفت :

لوپین چند لحظه به هری نگاه کرد و بعد گفت :

هری به سرعت گفت :

لوپین با اطمینان گفت :

هری گفت :

لوپین با ملایمت گفت :

هری بدون هیچ حرفی به اتاقش برگشت . آذرخش را از داخل چمدانش برداشت و حرکت کرد . وقتی جلوی تابلوی دامبلدور رسید " گفت :

دامبلدور با تواضع گفت :

هری سری تکان داد و از اتاق خارج شد . در سالن لوپین منتظرش ایستاده بود . هری گفت :

لوپین با سرش موافقتش را اعلام کرد . هر دو با هم از خانه خارج شدند . لوپین هم یک جارو در دستش گرفته بود . وقتی در پشت سرشان بسته شد " لوپین گفت :

هری چشمانش را بست و به روزنفیا فکر کرد . احساس کرد هوا سرد و مرطوب شده است . چشمانش را باز کرد .

بنگ ...

لوپین هم بغل دست هری ظاهر شد . هری به اطراف نگاه کرد . در نزدیکی جنگلی ایستاده بودند . آن طرفشان دهکده ای نظام قرار داشت . به طوری که فقط افرادی با لباس ارتش در حرکت بودند . ناگهان چندین نفر با اسلحه آنان را هدف قرار دادند . هری به لوپین نگاه کرد . لوپین آهسته گفت :

هری به دنبال لوپین رفت . لوپین از جیبش سنگ زمردی رنگی را بیرون آورد و نشان داد . همه با دیدن سنگ " اسلحه ها را پایین آوردند و بدون هیچ حرفی از آنجا دور شدند . هری که دیگر تحملش تمام شده بود " گفت :

لوپین حرف هری را قطع کرد و گفت :

هری با تفکر کوتاهی پرسید :

لوپین گفت :

هری بعد از مکث کوتاهی گفت :

لوپین گفت :

هری با سرسختی گفت :

لوپین گفت :

لوپین بعد از گفتن این جمله به سمت ساحل حرکت کرد . هری هم دنبالش رفت . وقتی به لب ساحل رسیدند لوپین ایستاد و گفت :

هری جلو رفت . وقتی پشت در دکه قرار گرفت فقط دریا را می دید و دهکده از مسیر دیدش جدا شده بود . چوبدستیش را چهار مرتبه به در زد و با صدای آهسته ای گفت :

ناگهان هری صدایی شنید :

هری به لوپین نگاه کرد . لوپین گفت :

هری به سمت در حرکت کرد . در لحظه بعد درون اتاق تاریک و سیاهی ایستاده بود . به اطراف نگاه کرد . دو طرف در دو تا مرد ایستاده بودند که موذیانه به هری نگاه می کردند . مردی با قد کوتاه هم پشت میزی نشسته بود . لوپین نیز وارد شد و بعد از نگاه کوتاهی به هری به سمت مرد پشت میز رفت . مرد گفت :

لوپین چوبدستیش را به مرد داد و در عوض تکه ای کاغذ پوستی دریافت کرد . هری به مرد گفت :

با این حرف هری دو مردی که در اطراف در ایستاده بودند به طور تهدید آمیزی چوبدستیشان را به سمت هری گرفتند . مرد با لبخند زشتی گفت :

و بعد از گفتن این حرف به طرز افتضاحی شروع به خندیدن کرد . هری با خونسردی جلو رفت و آستین ردایش را کنار زد و گفت :

مرد که نزدیک بود از روی صندلیش بیافتد با سرعت به سمت هری آمد و دستبند هری را مورد بررسی قرار داد . بعد از چند لحظه با نگاه پر از کینه به هری گفت :

هری به لوپین اشاره کرد و خودش پشت سر لوپین حرکت کرد . لوپین در دیگری را باز کرد . پشت آن در هوا کاملا تاریک بود و دریا طوفانی . لوپین به هری گفت :

هری و لوپین هر دو سوار بر جاروها در آسمان اوج گرفتند . باد به شدت می وزید و حرکت را بر آنها مشکل ساخته بود . باران به شدت می بارید . دریا در زیر پایشان به صورت تهدید آمیزی در جوش و خروش بود . هری پرسید :

لوپین گفت :

هری با سختی پرسید :

لوپین گفت :

هری ناگهان با فریاد گفت :

لوپین که از عکس العمل هری تعجب کرده بود " با ملایمت گفت :

هری با عصبانیت گفت :

لوپین برای اولین بار با کمی وحشت گفت :

لوپین با دستش به ساختمان بزرگی اشاره کرد . ساختمان بزرگی در برابر چشمانشان پدیدار شده بود . هری پرسید :

لوپین با ملایمت گفت :

هری با تعجب پرسید :