هری و هرمیون مدتی بود که به اتاق آپارات سری برگشته بودند . هرمیون گفت :

هری با ناراحتی گفت :

هرمیون با زیرکی گفت :

هری دست هرمیون را گرفت و گفت :

دست هرمیون را گرفت و انگشتش را بر روی نوشته روی دستبندش گذاشت . در ذهنش غار را مجسم کرد . دوباره همه جا از رنگ طلایی پر شد . آواز ققنوس را در دلش احساس می کرد . صدای مار را شنید که گفت :

هری با خونسردی گفت :

هری شنا کنان تا لبه دهانه غار رفت . در دهانه غار فرو رفت . چوبدستیش را بالا گرفت و آرام گفت :

چند ثانیه بعد از روشن شدند چوبدستی هری " چوبدستی هرمیون هم روشن شد . بعد از چند دقیقه شنا کردن به پله ها و ورودی طلسم شده رسیدند . هری ابتدا چوبدستیش را به سمت بدن هرمیون و بعد به سمت بدن خودش گرفت . سرما و خیسی از بدن جفتشان نابود شده بود . بعد از آن هری از جیب ردایش یک چاغو در آورد . هرمیون که تا الان چیزی نگفته بود " با ترس گفت :

هری گفت :

در لحظه ای که هری چاغو را بالا گرفت " هرمیون گفت :

هری به میان حرف هرمیون پرید و گفت :

هرمیون هم حرف هری را قطع کرد و گفت :

هری گفت :

هرمیون با خشم گفت :

هری با لجبازی گفت :

هری که دیگر کلافه شده بود " گفت :

هری گفت :

هرمیون متفکرانه گفت :

هری به هرمیون نگاه کرد . هرمیون با ذوق گفت :

هری نگاه دیگری به چهره زیرک هرمیون کرد و با استفاده از زبان مارها گفت :

چند لحظه گذشت . ناگهان دیوار به صورت سیاهی در آمد و به سرعت راه عبور را برای آنها باز کرد . هری با ناراحتی و عذاب وجدان به هرمیون گفت :

هرمیون با لحن دلداری دهنده ای گفت :

و آرام صورت هری را ناز کرد . هری برگشت و به فضای بیش از اندازه تاریک محوطه نگاهی انداخت . آهسته در لبه دریاچه سیاه حرکت کرد و در همین حال به هرمیون گفت :

هرمیون سرش را به علامت تایید تکان داد . هری و هرمیون در امتداد دریاچه حرکت می کردند . هرمیون گفت :

در همان لحظه هری متوقف شده بود . هرمیون محکم به هری برخورد کرد . هرمیون با آزردگی گفت :

زنجیر به صورت مار چنبره زده شده ای در آمده بود و در حال بالا کشیدن قایق بود . هری به هرمیون نگاه کرد و گفت :

هری و هرمیون هر دو به عقب رفتند . هری سر هرمیون را در آغوش گرفت و خودش هم چشمانش را بست . بعد سریع به زبان مارها گفت :

صدای دیگری گفت :

هری سریع گفت :

صدای دیگر گفت :

ناگهان صدای باسیلیسک به لرزه افتاد و با ترس گفت :

هری با کنجکاوی ولی با تحکم گفت :

باسیلیسک با ترس گفت :

هری با تعجب گفت :

باسیلیسک گفت :

هری با دقت گفت :

باسیلیسک گفت :

صدای سر و صدای زیادی آمد و بعد از چند لحظه صدای (قلپ) آب دریاچه آمد . انگار که وسیله بزرگی را بلعیده است . هری آرام گوشه چشمش را باز کرد . وقتی از رفتن باسیلیسک مطمئن شد " صورت هرمیون را از ردایش جدا کرد و گفت :

هری احساس کرد ردایش خیس شده است . به هرمیون نگاه کرد . قطرات اشک هنوز از صورتش پایین می ریخت . هری که ناراحت شده بود گفت :

هرمیون با هق هق گفت :

هری با مهربانی گفت :

هری دست هرمیون را گرفت و با هم سوار قایق شدند . قایق به صورت جادویی شروع به حرکت کرد . هرمیون در حالی که سرش را بر روی شانه هری گذاشته بود به اطراف نگاه می کرد و گفت :

ناگهان با این سوال هرمیون " دل هری در سینه اش فرو ریخت . اصلا یاد معجون درون قدح جاودانه ساز نبود . ولی دامبلدور آن را خورده بود . نکنه وقتی یک بار خورده شود " دوباره خود به خود به وجود آید . حالا باید چی کار می کرد . اون قدرت دامبلدور را نداشت . اگر معجون را می خورد به طور یقین می مرد . پس باید چی کار می کرد . دستور دامبلدور یا جان خودش ...

هرمیون در حالی که با دقت به هری نگاه می کرد " این جمله را گفت . هری سری تکان داد . قایق با صدای نسبتا بلندی به لبه جزیره برخورد کرد . هرمیون سریع پیاده شد . هری حال افرادی را داشت که به استقبال مرگ می روند . هری و هرمیون هر دو شانه به شانه همدیگر دور قدح ایستاده بودند . هری با دقت به قدح نگاه کرد . درون قدح از معجون سبز رنگ پر شده بود . ته قدح هیچ وسیله ای وجود نداشت . هری دردمندانه به هرمیون گفت :

هرمیون نگاه دقیقی به معجون انداخت . چوبدستیش را چند بار به سطح زمردی معجون زد . هرمیون ناتوان از گرفتن نتیجه گفت :

هری تمام توانش را جمع کرد و گفت :

هیچ کدام از حرف هایش اثری بر معجون نداشت . هری که دید راه دیگری ندارد و از طرف دیگر نباید زمان را از دست می دادند به سرعت به هرمیون گفت :

هرمیون با تعجب گفت :

هری با کمی خشم گفت :

هرمیون گفت :

هری فریاد زد :

هرمیون که معلوم بود بهش برخورده است با لبخند سستی گفت :

هری هم گفت :

جام طلایی رنگی در دست هری ظاهر شد . هری با تحکم گفت :

هری قبل از اینکه هرمیون بتواند مخالفت دیگری کند " جام را درون قدح فرو کرد . جام را بالا گرفت و گفت :

(((((( دوستان عزیز . ذهنیت هری را با رنگ آبی می نویسم . صدای هرمیون را با رنگ صورتی می نویسم و صدای هری را با رنگ قرمز می نویسم . نویسنده : سیاوش ))))))

********************

شعله آتش بزرگی مانند آتش اژدها از چوبدستی هری خارج شد . آتش آبی رنگ مایل به سیاه " با قدرت تمام پیش می رفت . هری با کمی تمرکز آتش را به دور جزیره حلقه کرد . اینفری ها که از دیدن آتش به وحشت افتاده بودند " هرمیون را به روی زمین انداختند و هر کدام با وحشت به طرفی می دویدند . هرمیون در حالی که با تعجب به هری نگاه می کرد با سرعت به سمت هری آمد . هری سریع از جیبش قاب آویز تقلبی که نامه هری در آن قرار داشت را در آورد و به درون قدح انداخت . هرمیون با ناراحتی گفت :

هری انگشت اشاره اش را بر روی لب های هرمیون گذاشت و او را از حرف زدن بازداشت . به سمت قایق حرکت کرد . هرمیون هم پشت سرش می آمد . حالا دیگر آتش هری و هرمیون را در بر گرفته بود . هری در حالی که بدنش به شدت می لرزید و به سختی آتش را حفظ کرده بود " سوار قایق شد . هرمیون هم سوار شد . قایق حرکت کرد . اینفری ها زیر قایق در حرکت بودند . وقتی به مقصد رسیدند هری با سختی از قایق پیاده شد . هرمیون هم پیاده شد . هری که دیگر توان ایستادن هم نداشت با زانو بر روی زمین افتاد . آتش هم از بین رفت . هرمیون جلو دوید و دست هری را دور گردن خودش انداخت و گفت :

هری برگشت و به هرمیون نگاه کرد . چشمانش بسیار قرمز شده بود . احتمالا در لحظاتی که مجبور بوده معجون را به هری بخوراند " حسابی گریه کرده بود . هری سعی می کرد به حرکت ادامه دهد . ضعف و درد بسیار شدیدی داشت . سرش به شدت درد می کرد . هری گفت :

هرمیون با سرسختی گفت :

قسمت دوم جمله را هرمیون با دلواپسی گفته بود . هرمیون با ناراحتی گونه هری را بوسید و گفت :

هری دیگر نای حرف زدن هم نداشت . تمام وزنش بر روی دوش هرمیون افتاده بود . پاهایش به زمین کشیده می شد . وقتی به خروجی رسیدند " تمام سعی هری برای حرف زدن به زبان مارها بی نتیجه ماند . هرمیون گفت :

هری تمام انرژیش را ذخیره کرد و با دستش محل ریختن خون را به هرمیون نشان داد . هرمیون از داخل جیب ردای هری چاغو را در آورد . به نرمی چاغو را بر روی پوست دستش مالش داد . خون از دستش جاری شد و بر روی دیوار سنگی ریخت . بعد از چند لحظه هری و هرمیون در داخل آب پریده بودند . به طور معجزه آسا " آب خنک دریا حال هری را بهتر کرد . بعد از آنکه بر روی سخره قرار گرفتند " هرمیون دوباره دست هری را بر روی دوشش انداخت و دست هری را در دست گرفت و گفت :

هری احساس می کرد در تونل تنگی در حرکت است . بعد از چند لحظه هری و هرمیون هر دو با هم محکم به زمین برخورد کردند . هرمیون هری را بلند کرد و دوباره دستش را بر روی دوشش انداخت و با لحن عذر خواهانه ای گفت :

هری با صدای ضعیف و نامفهومی گفت :

هرمیون که از شنیدن صدای ضعیف هری وحشت کرده بود " سرعت حرکتش را به سمت قرارگاه بیشتر کرد . وقتی از پله ها بالا می رفتند " در خود به خود باز شد . همین که هری و هرمیون وارد خانه شدند " افراد زیادی به سمت آنها هجوم آوردند . پرفسور مک گونگال با صدای جیغ مانندی گفت :

این صدای خانم ویزلی بود . هرمیون با صدای بلندی گفت :

هری دیگر نمی توانست خودش را سرپا نگه دارد . سرش بر روی شانه هرمیون افتاد .

*******************

هری آهسته چشمانش را باز کرد . به اطراف نگاهی انداخت . در کمال شرمندگی دید که هرمیون در آغوشش به خواب رفته است . هری در تخت خواب مجللش بود . آهسته تکانی خورد . هرمیون با تکان هری از خواب پرید .

هری صادقانه گفت :

هرمیون گفت :

هری گفت :

هری با دقت به قیافه هرمیون نگاه کرد و گفت :

هرمیون گفت :

هری با دقت بیشتری به هرمیون نگاهی انداخت و گفت :

هرمیون با انزجار گفت :

هری چند لحظه به هرمیون نگاه کرد . بعد با صدای بلندی گفت :

هرمیون با ناراحتی گفت :

هری با پرخاشگری گفت :

هرمیون سرش را پایین انداخت و گفت :

با گفتن این حرف تمام افراد حاضر در آشپزخانه ساکت شدند و با حیرت به هری نگریستند . آقای ویزلی پرسید :

هری گفت :

آقای ویزلی با حیرت حرف هری را تکرار کرد و بعدش پرسید :

هری که در تگنا گیر کرده بود . گفت :

لوپین با بی قراری گفت :

هری احساس می کرد که لوپین سوال دیگری را در استتار این سوال نگه داشته است و با انزجار جواب داد :

هری به آقای ویزلی نگاهی انداخت . آقای ویزلی نگاه مخصوصی به مودی کرد . مودی هم جلوتر آمد و گفت :

هری که معذب شده بود . به هرمیون نگاه کرد . هرمیون که طبق معمول نگاه هری را درک کرده بود " بلند گفت :

هری هم که چاره دیگری برایش نمانده بود " گفت :

هری با دستش به جعبه ای اشاره کرد که در حال حاضر در گوشه آشپزخانه قرار داشت .

هرمیون که دید هری نمی خواهد ادامه دهد " خودش گفت :

مودی که هر دو چشمش داشت از حدقه در می آمد با فریاد گفت :

هری که احساس می کرد شبیه لبو شده بود " با شرمندگی گفت :

با گفتن این حرف هری رنگ صورت مودی به رنگ ردای پرفسور مک گونگال در آمد . تانکس که دیگر بیش تر از این نمی توانست خودش را نگه دارد . با سرفه ای به طور ناشیانه ای سعی کرد که خنده اش را مخفی نگه دارد . هری ادامه داد :

لوپین نگاهش را از هری به آقای ویزلی معطوف کرد و پرسید :

آقای ویزلی هم با نا آرامی گفت :

و بعد آقای ویزلی از آشپزخانه خارج شد . خانم ویزلی رو به بچه ها کرد و گفت :

هری که دیگر اصلا دلش نمی خواست آنجا بماند " رفت و جعبه اش را از گوشه آشپزخانه برداشت و همراه خودش برد . بقیه هم از او تبعیت کردند . در جلوی راه پله که رسیدند کریچر هری را صدا زد :

هری به کریچر نگاه کرد . کریچر گفت :

کریچر با خوشحالی تعظیمی کرد و ادامه داد :

هری با تعجب گفت :

کریچر گفت :

هری هنوز متعجب به کریچر خیره نگاه می کرد . هرمیون با مهربانی گفت :

ناگهان کریچر قیافه اش عوض شد ولی هیچ عکس العملی از خود نشان نداد و در حالی که انگار می خواست گریه کند به هرمیون گفت :

هری با تکان دادن سرش موافقتش را اعلام کرد . کریچر جعبه سیاه را از دست هری گرفت و جلو افتاد . از راه پله ها بالا رفتند و به سمت دری رفتند که دو سال پیش سیریوس آنها را از ورود به آن منع کرده بود . در بزرگی بود که نقش یک مار چنبره زده بر روی آن هک شده بود و دستگیره آن نیز یک افعی بود . درون هری حس عجیبی به وجود آمد . درست مثل اینکه از دیدن تصویر ماری که بر روی در هک شده بود " لذت می برد . کریچر کنار ایستاد و گفت :

هری دستش را بر روی دستگیره گذاشت . در لحظه آخر که در را به سمت داخل هل می داد " احساس کرد که چشمان مار هک شده بر روی در برق زد . اول هری و بعد دوستانش و در آخر کریچر نیز وارد شد . کریچر رو به هری کرد و گفت :

هری هم مانند دیگران محو تماشای به قول کریچر اتاق شد . بیشتر شبیه یک تالار بسیار بزرگ بود . حتی از اداره ای که اسکریم جیور به هری داده بود هم بزرگتر بود . جلوی ورودی در که آنها ایستاده بودند یک راهروی بلند و وسیع بود که مانند تالار اسرار با مارها شکل و نما پیدا کرده بود . شکل اتاق یک هشت ضلعی بود . در اتاق ستون های طلایی بزرگی وجود داشت . در انتهای ضلع رو به رویی اتاق " یک راه پله بزرگ بود که از وسط به دو راه تقسیم می شد و به طبقات بالایی اتاق هری راه داشت . هری با نگاه بهتری سریعا مطمئن شد که اینجا به تنهایی " خود یک خانه کامل و اشرافی به حساب می آید . بعد از چند دقیقه رون آزمندانه گفت :

جینی نیز گفت :

هرمیون گفت :

و با دستش یک قسمت سالن را نشان داد که وسایلی مانند یک کوه بر روی هم انباشته شده بود . پنج تایی با هم حرکت کردند . وقتی نزدیک شدند هری به یاد خانه هیزیپا اسمیت که انبوه وسایل را در خانه اش نگهداری می کرد . هری نگاه دقیقی انداخت . تابلوی بزرگی به اندازه هاگرید بر روی دیوار قرار داشت . هری با صدای لرزانی گفت :

با گفتن این جمله هرمیون و رون و جینی و ماریتا برگشتند و به تابلوی دامبلدور نگاه کردند . دامبلدور پشت میزش در دفترش نشسته بود . ققنوس باشکوهش هم در کنارش قرار داشت . دامبلدور با لبخند گفت :

هری که به شدت بغض گلویش را گرفته بود " سرش را پایین انداخت . چند لحظه بعد با اشاره دستش به بقیه فهماند که می خواهد تنها باشد . رون که به نظر رنجیده بود به دنبال هرمیون و جینی و ماریتا از اتاق بیرون رفتند . کریچر گفت :

هری با اشاره سرش به کریچر گفت که باهاش کاری ندارد . کریچر هم تعظیم بلند بالایی کرد و رفت . هری به سختی به تصویر دامبلدور نگاه کرد و در حالی که اشک از چشم هایش می ریخت " گفت :

دامبلدور به نرمی گفت :

هری که همچنان اشک از چشمانش پایین می آمد " گفت :

دامبلدور گفت :

هری که کمی آرام شده بود " پرسید :

دامبلدور گفت :

دامبلدور با لبخند وصف ناپذیری گفت :

هری خیره به دامبلدور نگاه می کرد . دامبلدور با آرامش گفت :

دامبلدور با دستش به اشیایی که بر روی زمین ریخته بود اشاره کرد و ادامه داد :

هری پرسید :

دامبلدور با ملایمت گفت :

هری با خوشحالی سری تکان داد . دامبلدور گفت :

هری سری تکان داد و با تعجب به دامبلدور نگاه کرد . بعد از چند دقیقه گفت :

دامبلدور گفت :

دامبلدور بعد از گفتن این حرف به هری چشمکی زد و از تابلو خارج شد .

*************************

رون گفت :

هری که دیگر حوصله اش سر رفته بود " گفت :

هرمیون گفت :

هری گفت :

هری سرش را پایین انداخت و به فکر فرو رفت . بعد از چند لحظه هرمیون گفت :

هری به هرمیون نگاه کرد و گفت :

هرمیون در حالی که سعی می کرد بی تفاوت حرف بزند " گفت :

ناگهان هری احساس کرد که صورتش بسیار داغ شده است . نگاهی به رون انداخت . رون طوری هرمیون را نگاه می کرد که انگار تا به حال هرمیون را ندیده است . هری برای اینکه بحث را عوض کند " پرخاشگرانه گفت :

نقشه هری گرفت . هرمیون با سختی گفت :

هری گفت :

بعد از آن هری بلند شد و به سمت راه پله شیکی رفت که تقریبا در ضلع پنجم اتاق قرار داشت . وسط راه پله که رسید راه سمت راستی را انتخاب کرد . پرده تخت خواب مجللش را کنار زد و خود را بر روی آن پرت کرد . به فکر فرو رفت . لارنگ واقعا کی بود ؟

************************

هری احساس کرد بسیار قدرتمند شده است . سه نفر جلویش زانو زده بودند و با این حال که در اتاق تاریک به هیچ وجه باد نمی آمد رداهایشان می لرزید . صدای سرد و بی روحی از دهانش خارج شد .

بعد با انگشتان سفید " کشیده و عنکبوتی شروع به شمردن کرد .

در کنار مبلی که رویش نشسته بود دراکو مالفوی رنگ پریده تر از همیشه ایستاده بود . هری رو به دراکو کرد و گفت :

دراکو با ناراحتی سری تکان داد و با انزجار چوبدستیش را به سمت مرد مو بوری که روی زمین زانو زده بود " گرفت و با صدای لرزانی گفت :

مرگخوار شروع به فریاد کشیدن کرد . هری قهقه خنده را سر داد و چند لحظه بعد با سرش به دراکو اشاره کرد . ناگهان مرگخوار دست از تقلا زدن برداشت . هری گفت :

میلارد چهار زانو جلو آمد و لبه ردای هری را بوسید و با صدای آهسته ای گفت :

و بعدش از روی زمین بلند شد و رفت . هری رو به مرگخوار دیگری کرد و گفت :

مرگخواری که زانو زده بود " جلو آمد و رو به روی هری زانو زد . هری گفت :

مردی که روی زمین زانو زده بود " آنچنان می لرزید که انگار طلسم شکنجه گر را رویش اجرا می کردند . با صدایی که ترس در آن به وضوح دیده می شد " گفت :

هری نعره زد :

دم باریک با ترس ولی چاپلوسانه گفت :

هری با لبخندی که انگار سرگرم شده بود " گفت :

ناگهان فلچر گفت :

هری لبخندی دیگری زد و گفت :

دم باریک چوبدستیش را به سمت فلچر گرفت و نعره زد :

ماندانگاس دستش را بر روی چشمانش گذاشت . چند لحظه بعد با خوشحالی گفت :

هری که لبخند از روی لبش محو شده بود با عصبانیت گفت :

ناگهان چند تا مرگ خوار که همگی نقاب به صورت زده بودند " از در وارد شدند . مرگخوارها جلو آمدند و لبه ردای هری را بوسیدند . سپس یکی از آنها با شادمانی گفت :

هری ناگهان با شادمانی وحشیانه ای گفت :

دراکو که صدایش همراه با بدنش می لرزید " به زور گفت :

هری با بی رحمی گفت :

دراکو چنان رنگش پریده بود که هری احتمال داد الان پس می افتد . ولی آرام گفت :

و بعد از تعطیمی کوتاه " چرخید و از اتاق خارج شد . هری رویش را به سمت دیگری برگرداند . چوبدستیش را به سمت فلچر گرفت و گفت :

فلچر که به نظر کمی ترسیده بود " زانو زد و آستین ردایش را بالا زد . هری با صدای آرامی شروع به زمزمه کردن وردی کرد .

بعد از چند لحظه که هری به زمزمه کردن ورد ادامه داد " ناگهان همزمان با فریاد فیلچر علامت شوم هم بر روی دستش ظاهر شد . هری آهسته گفت :

فیلچر که هنوز نفس نفس می زد جلو آمد و لبه ردای هری را بوسید و گفت :

بعد از آن بلند شد و از اتاق بیرون رفت . هری برگشت و بقیه مرگخوارهای حاضر را نگاه کرد و گفت :

مرگخوار ها تعظیم کردند و از اتاق خارج شدند . مرگخواری که در اتاق مانده بود نقابش را برداشت . صورتش بسیار لاغر شده و پشت چشمانش گود افتاده بود . غم زیادی در پشت صورتش پنهان بود به طوری که شادابی صورتش را به طور کامل بلعیده بود . تعظیم کوتاهی کرد و گفت :

هری با همان سردی ولی دوستانه تر گفت :

اسنیب با ناله گفت :

هری با لحن وحشت زده ای گفت :

هری نگاه وحشت زده دیگری به اسنیپ کرد و گفت :

هری که احساس می کرد زیادی حرف زده است به اسنیپ که کنجکاوانه او را نگاه می کرد " گفت :

بعد از رفتن اسنیپ هری بلند شد و مشغول قدم زدن در سالن تاریک و دلسرد شد . لحظه جلوی آیینه قدی ایستاد . قد بلند و کشیده " صورت بیش از اندازه سفید و مار مانند " با چشمان قرمز و مردمک عمودی . ناگهان هری از خواب پرید . تمام بدنش عرق کرده بود . چند لحظه فکر کرد . با عجله از تختش پایین پرید . از راه پله پایین رفت . جلوی تابلوی بزرگ دامبلدور ایستاد و گفت :

دامبلدور که مثل همیشه هشیار بود " گفت :

هری با عجله گفت :

هری تمام خوابش را برای دامبلدور تعریف کرد . چند ساعت پیش نیز تمام اتفاقاتی را که از مرگ دامبلدور تا به حال افتاده بود " برای دامبلدور تعریف کرده بود . هری گفت :

دامبلدور که کمی کلافه شده بود " گفت :

هری ناگهان به یاد آور که به دامبلدور نگفته جاودانه ساز تقلبی بوده است . با عجله جاودانه ساز تقلبی را از جیبش در آورد و گفت :

دامبلدور بعد شنیدن ماجرا اندکی دلسرد به نظر می رسید . به هری گفت :

هری اطاعت کرد و کاغذ پوستی را از درون جودانه ساز در آورد و برای دامبلدور خواند . دامبلدور نگاه متفکرانه ای به هری کرد و گفت :

خطاب به لرد ولدمورت

من راز تو را کشف کردم . جاودانه سازت را نابود کردم . حالا دیگر تو هم فنا پذیر شدی . تو یک جاودانه ساز درست کردی که حالا توسط من نابود شده است . این را بدان که هری پاتر یک قدم از تو جلوتر است . من مدت ها احساس می کردم که هری کمی عوض شده است . اون به شدت بی رحم شده بود . با استفاده از معجون راستگویی فهمیدم که اون هم جاودانه ساز برای خودش درست کرده است ولی نه مانند تو یک عدد " بلکه اون نه تا جاودانه ساز ساخته است . کاری که هیچ جادوگری تا به حال انجام نداده است . اون نه بار مرتکب قتل شده است . حالا اگر قرار باشد بمیرم به هیچ وجه ناراحت نیستم چون اون از همه ما فنا ناپذیرتر شده است و دیگر از تو ترسی ندارد . البته باید اقرار کنم که استفاده از جاودانه ساز من را به شدت نا امید کرد . ولی او قسم خورد که دیگر به غیر تو و مرگخوارهایت کسی دیگری را نکشد . اصلا انتظار نداشتم که هری هم از منفورترین جادوهای سیاه استفاده کند . ولی اون به من گفت که فقط برای اینکه تو را نابود کند خواسته است جانش را تضمین کند . اگر تو هری پاتر را بکشی " باید منتظر باشی تا دوباره برای انتقام به سراغت بیاید .

آلبوس دامبلدور

هری با حیرت به دامبلدور نگاه می کرد . بعد از چند لحظه که قدرت حرف زدن را به دست آورد " گفت :

دامبلدور به میان حرف او پرید و گفت :

دامبلدور نگاه دیگری به هری کرد و گفت :

هری سری تکان داد و به سمت تخت خواب های هرمیون و رون رفت . با یک صدای کوتاه هرمیون از خواب بیدار شد . ولی هر کاری می کرد رون از خواب بیدار نمی شد . هری که کلافه شده بود " رو به هرمیون کرد و گفت :

هرمیون که دیگر کاملا هوشیار شده بود " گفت :

هری به هرمیون گفت :

هرمیون سریع آماده شد و گفت :

هری دست هرمیون را گرفت و در حالی که او را دنبال خودش می کشید جریان را به طور مختصر برایش تعریف کرد . هرمیون که معلوم بود ترسیده است " با هری کلنجار می رفت و می گفت :

هری با خشم گفت :

هرمیون با احتیاط گفت :

هری برگشت و به هرمیون نگاه کرد . چشمان قهوه ای هرمیون برای بار دوم هری را گرفتار کرد . هری بعد از چند دقیقه گفت :

هرمیون که آزرده به نظر می رسید " گفت :

هری که ناگهان به یاد موضوعی افتاده بود " گفت :

هرمیون با بی احتیاط گفت :

هری با سماجت گفت :

هرمیون که تازه به درستی متوجه منظور او شده بود " گفت :

هری گفت :

هرمیون هم ناچارا با انزجار گفت :

بعد از این حرف هرمیون " هری دوباره سریع حرکت کرد . وقتی به پلکان وردی خانه رسیدند " لوپین را دیدند که آنجا ایستاده و با تعجب آنها را نگاه می کند . هری قبل از لوپین پیش دستی کرد و گفت :

لوپین که معلوم بود حواسش پرت است " گفت :

هری به میان حرف لوپین پرید و گفت :

لوپین جواب داد :

هری با سرعت گفت :

لوپین گفت :

هری با کلافگی گفت :

لوپین جواب داد :

هری سریع برای لوپین راجب ماندانگاس توضیح داد و گفت :

لوپین سرسختانه و با تحکم گفت :

هری آهسته گفت :

لوپین منجمد شد و بر روی زمین افتاد . هری به سرعت جلو یکی از تابلوها رفت و گفت :

هری قسمت دوم جمله اش را به یکی از تابلوها گفته بود . زنی که در تابلو بود سری تکان داد . هری و هرمیون از خانه خارج شدند . هری دست هرمیون را گرفت و انگشتش را بر روی نوشته دستبندش گذاشت . دوباره همان فضای نورانی طلایی رنگ و آواز ققنوس و خوش آمدگویی مار . هری و هرمیون به سرعت از اتاق خارج شدند . ناگهان شخصی در مقابلشان قرار گرفت و گفت :

هری مات به چهره لدو بگمن نگاه کرد و بعد از چند لحظه گفت :

هرمیون هم کتاب را بست و به آنها خیره شد . هری هم مستقیم به آقای لارنگ نگاه می کرد . ردای خاکستری اشرافی پوشیده بود . صورتش بسیار رنگ پریده بود . موها و چشم هایش خرمایی رنگ بود . بینی عقابی شکلی هم داشت . در کل بسیار خوش قیافه بود . چهره لارنگ در نظرش خیلی آشنا بود . هری در مقابل ابهت آقای لارنگ احساس ضعف می کرد . پرسید :

آقای لارنگ با فروتنی تمام پاسخ داد :

هری گفت :

لارنگ سری تکان داد و گفت :

هری که کمی روحیه گرفته بود " گفت :

لارنگ به سمت هری آمد . در حالی که داشت به کارت روی سینه هری اشاره می کرد " گفت :

هری هم با خشنودی تمام گفت :

آقای لارنگ لبخندی زد و به گوی که هری اسم اداره را با آن ثبت کرده بود اشاره کرد . بعد با صدای آهسته ای گفت :

بعد دستش را به سمت گوی قرمز رنگ گرفت و گفت :

با این حرف لارنگ " هرمیون دیگر بیش از این طاقت نیاورد و پیش آنها آمد و گفت :

لارنگ ابتدا به هرمیون و بعد به هری نگاه کرد و گفت :

هری به سرعت گفت :

آقای لارنگ پوزخندی زد و رو به هرمیون گفت :

این سوال که لحن تنفر در آن موج می زد " با رفتار قبلی لارنگ کاملا متفاوت بود . هرمیون قرمز شد ولی مستقیم به لارنگ نگاه کرد و گفت :

لارنگ بدون تامل لب پایینش را گاز گرفت و از جواب دادن به هرمیون سر باز زد . بدون اینکه انگار وقفه ای در صحبتش ایجاد شده باشد " رو به هری کرد و گفت :

هری که تا این لحظه از رفتار غیر منتظره لارنگ با هرمیون شکه شده بود " با دیدن اشکی که در چشمان هرمیون جمع شده بود " ناگهان برافروخته شد به طوری که لارنگ حرف خود را قطع کرد و به هری گفت :

هری با خشم گفت :

لارنگ با خونسردی جواب داد :

و با دستش به هرمیون اشاره کرد و ادامه داد :

لارنگ از جا کنده شد و محکم به دیوار پشت سرش برخورد کرد . هری که چوبدستیش را به سمت قلب لارنگ نشانه گرفته بود " فریاد زد :

لارنگ بعد از شنیدن این حرف از جای خود بلند شد و گفت :

و بعد از این حرف محکم شنلش را به سمت هری تکان داد و با گام های بلند از آنجا خارج شد . هری با عصبانیت به سمت در حمله کرد که هرمیون دستش را گرفت و گفت :

هری به هرمیون نگاه دیگری کرد . قیافه هرمیون بیشتر راضی بود و با حرفش تطابق چندانی نداشت . هرمیون ادامه داد :

هری حس می کرد گوش هایش سرخ شده است . بعد با عجله گفت :

هری کاغذ ها و گوی را دوباره درون جعبه گذاشت و با هرمیون که کیفش را کولش کرده بود " بیرون رفتند . وقتی از اداره خارج شدند هری به کارت روی سینه اش نگاهی انداخت . نوشته هایش محو شده بود و فقط مهر طلایی وزارت خانه و مهر ریاست در آن باقی مانده بود . در دهلیز یک زن خوش قیافه و یک عکس بردار ایستاده بودند . عکس بردار به محض دیدن هری و هرمیون عکسی از آنها گرفت . خبرنگار جوان جلو آمد و با خوشرویی گفت :

هری بر روی یک نیمکت نزدیک نشست . جعبه را بغل دستش گذاشت و به هرمیون اشاره کرد که در کنارش بنشیند . هرمیون هم با خوشحالی کنار هری روی نیمکت نشست . نیکا ایواس هم دو تا صندلی برای خودش و عکس بردار ظاهر کرد . نیکا پس نشستن بر روی صندلی یک کاغذ پوستی بزرگ بر روی پایش گذاشت . قلم پری در دستش گرفت و ....

***********************

مصاحبه حدود نیم ساعت به طول انجامید . بعد از رفتن گذارشگر و عکس بردار " هری که کاملا کلافه شده بود " رو به هرمیون کرد و گفت :

هرمیون ملتسمانه گفت :

هری گفت :

هرمیون نفس بلندی کشید و با این کار ناخشنودی خود را اعلام کرد . هری جعبه سیاه را با یک دستش گرفت و با دست دیگرش دست سرد هرمیون را گرفت . فکرش را متمرکز کرد . دوباره احساس کرد در تونل تنگ و رنگارنگی در حرکت است . بعد از چند دقیقه محکم به زمین برخورد کردند . هرمیون جیغ کوتاهی کشید . هری از روی زمین بلند شد و به هرمیون هم کمک کرد تا بلند شود . هرمیون با عصبانیت گفت :

هری که از این کار خودش خنده اش گرفته بود " سریع از هرمیون معذرت خواست . هری جعبه اش را از روی زمین برداشت و با هرمیون به سمت خانه حرکت کردند . به محض اینکه در جلوی در قرار گرفتند " در خود به خود باز شد . هرمیون با ذوق گفت :

هری از این حرف هرمیون زیاد خوشش نیامد . چرا هری که صاحب خانه بود نباید رمز ورود را می دانست ؟ و حتی نمی دانست چه کسانی از رمز ورودی با خبر هستند . وقتی وارد خانه شدند " رون با سرعت خود را به آنها رساند و گفت :

هری جواب رون را با یک پرسش داد :

رون که فهمیده بود منظور هری چی هست " حرف دیگری نزد و فقط به آنها گفت که باید قبل از خواب برایش همه چیز را تعریف کنند . بعد از آن سه تایی به آشپزخانه رفتند . خانم ویزلی تا هری را دید جلو دوید و هری را مادرانه در آغوش گرفت . خانم ویزلی گفت :

آقای ویزلی جلو آمد و به هری گفت :

هری به رون نگاه کرد . رون در حالی که سرش را پایین انداخته بود " حسابی سرخ شده بود . هری به آقای ویزلی نگاه کرد . لوپین و تانکس هم کنجکاوانه نگاهش می کردند . هری هم که دیگر نمی توانست این موضوع را پنهان کند " آستین ردایش را بالا زد و دستبندش را به آقای ویزلی نشان داد .

این صدا "صدای مودی بود که ناگهان قطع شد و با تعجب فراوان به زحمت ادامه داد :

مودی بعد از گفتن این حرف به آقای ویزلی و لوپین نگاه کرد . آقای ویزلی هم گفت :

لوپین هم گفت :

ناگهان صدای آشنایی گفت :

هری به سمت صدا برگشت و در حین ناباوری پرفسور اسلاگهورن را دید که با لبخندی به هری نگاه می کرد . هری در بدو ورود به آشپزخانه اسلاگهورن را مبلی فرض کرده بود . هری گفت :

اسلاگهورن قیافه ای داشت که انگار هری در ساختن معجون نوش دارو دچار مشکل شده است و با محبت اضافه کرد :

هری با سرسختی گفت :

اسلاگهورن در حالی که رنگش پریده بود " حرف هری را قطع کرد .

هری که از این عکس العمل اسلاگهورن جا خورده بود " گفت :

اسلاگهورن در حالی که چیزی نمانده بود پس بیافتد " گفت :

و بعد از گفتن این جمله بر روی صندلی افتاد . هرمیون سری رفت بالای سر اسلاگهورن و گفت :

هری از داخل ردایش یک بطری کوچک در آورد و به هرمیون گفت :

هرمیون بطری را از هری گرفت و گفت :

هری گفت :

هرمیون نگاه دیگری به هری کرد و به طرف اسلاگهورن رفت . کمی از معجون را در دهان اسلاگهورن ریخت و منتظر ماند . بعد از چند دقیقه اسلاگهورن به حالت طبیعی برگشت و با خوشحالی گفت :

هری نگاهی به هرمیون و رون انداخت و با شرمندگی سرش را پایین انداخت و گفت :

لوپین برای اینکه بحث را عوض کند " پرسید :

تانکس نیز گفت :

هری به رون و هرمیون و جینی و بعد از آنها به خانم و آقای و در آخر به اسلاگهورن نگاه کرد . بعد به طرف لوپین و تانکس برگشت و گفت :

بعد از گفتن این حرف هری جو آشپزخانه بهم ریخت . غیر از هرمیون و لوپین همه با شنیدن نام ولدمورت نفسهایشان را در سینه حبس کرده بودند . آقای ویزلی گفت :

آقای ویزلی نگاهی به هری کرد و گفت :

هری سری تکان داد ولی تصمیم نداشت که اتفاقات آن سال را کامل تعریف کند .

هری در اینجا مکثی کرد و تمام افراد حاضر در آشپزخانه را از نظر گذراند و ادامه داد :

هری یک لحظه ساکت شد و بعد گفت :

هری به جینی نگاهی انداخت . جینی قیافه ای بسیار سپاسگذار داشت که هری نگفته بود او تالار را باز کرده است . اسلاگهورن با تعجب گفت :

در لحظه ای که هری می خواست از اسلاگهورن بپرسد چرا نباید می توانست به تالار برود " پرفسور مک گونگال وارد آشپزخانه شد و با وقار خاصی گفت :

مک گونگال بعد از گفتن این حرف به هری و رون و هرمیون و جینی و ماریتا نگاه کرد . هری که می دانست جر و بحث هیچ فایده ای ندارد " به سمت در برگشت . ولی در نهایت تعجب هرمیون یک قدم به سمت پرفسور مک گونگال برداشت و با صدایی قوی گفت :

بعد از این استدلال منطقی هرمیون " پرفسور مک گونگال نتوانست جوابی بدهد . به خانم ویزلی نگاهی کرد . او هم از جواب دادن باز مانده بود . بعد از چند دقیقه پرفسور مک گونگال لبخند سستی زد و با انزجار گفت :

رون دهنش را باز کرد که چیزی بگوید ولی هرمیون سریع دست رون را گرفت و با خود کشید بیرون . جینی و ماریتا هم پشت سر آنها رفتند و هری را در بهت و حیرت خود گذاشتند . هری به افراد حاضر در آشپزخانه نگاه کرد . همه دور میز آشپزخانه نشسته بودند و لوپین برای هری صندلی را عقب کشیده بود . هری رفت و بر روی صندلی کنار لوپین نشست . بعد از چند لحظه پرفسور مک گونگال شروع به صحبت کرد .

پرفسور مک گونگال با لحن ناراحتی رو به آقای ویزلی کرد و ادامه داد :

با گفتن این جمله همه اعضا با شور و شعف مشغول صحبت با یکدیگر شدند . ولی در همان لحظه مودی با ناله گفت :

بعد از این حرف مودی همه ساکت شدند و به پرفسور مک گونگال چشم دوختند . پرفسور مک گونگال هم با تاسف گفت :

ناگهان آقای ویزلی از صندلی بلند شد و با ناراحتی زائد الوصفی گفت :

مک گونگال با آرامش گفت :

بعد از آن پرفسور مک گونگال رو به هری کرد و گفت :

هری با فروتنی کامل جواب داد :

مک گونگال گفت :

هری گفت :

پرفسور مک گونگال گفت :

هری سرش را برگرداند و داد زد :

صدای بنگی آمد و کریچر در جلوی هری ظاهر شد . کریچر تعظیم کرد و گفت :

هری با تحکم گفت :

کریچر تعظیم دیگری به هری کرد و به سمت کمدی حرکت کرد و رفت . وقتی همه جام های نوشیدنی را در دست گرفته بودند " پرفسور مک گونگال ایستاد و گفت :

همه افراد حاضر جام هایشان را بالا بردند و با هم گفتند :

بعد از چند دقیقه تانکس با لبخند گفت:

لوپین گفت :

هری صادقانه گفت :

لوپین ادامه داد :

هری گفت :

لوپین با ملایمت گفت :

بعد از آخرین جمله لوپین پرفسور اسلاگهورن به سمت هری آمد و گفت :

هری از روی صندلی بلند شد و با اسلاگهورن به اتاق دوئل رفتند و بر روی دو مبل راحتی جلوی شومینه نشستند . اسلاگهورن چند دقیقه به آتش خیره شد و ناگهان بطری کوچکی از جیبش در آورد و خاطره ای را از سرش بیرون کشید و در بطری ریخت . در بطری را بست و به هری داد و گفت :

هری در فکر فرو رفته بود . تصمیمش را گرفت و گفت :

اسلاگهورن با تعجب به هری نگاه کرد و گفت :

هری با شرمندگی گفت :

هری سرش را پایین انداخت . هر لحظه انتظار داشت اسلاگهورن فریاد بکشد . ولی این طور نشد . اسلاگهورن در حالی که انگشتش را به طرز تهدید آمیزی تکان می داد " با لحن تندی گفت :

اسلاکهورن بعد از گفتن این حرف چشمکی به هری زد که تاثیر حرفش را خنثی کرد . این چشمک را اسلاگهورن یک بار هم در مقابل ریدل زده بود . هر دو مدتی ساکت بودند تا هری پیشنهاد کرد برای شام به آشپزخانه بروند . وقتی به آشپزخانه برگشتند بقیه همه آنجا جمع بودند . ناگهان هری به یاد موضوعی افتاد " رو به آقای ویزلی کرد و گفت :

هری با نگاهش هرمیون را دنبال کرد . وقتی هرمیون در را پشت سر خود بست " هری دو مرتبه به بیمارستان آپارات کرد . در کریدور فقط پرفسور مک گونگال با هاگرید مشغول صحبت بود . آرام بدون اینکه آنها متوجه شوند به اتاق شماره 4 رفت . در اتاق فقط رون خوابیده بود . از دختر قبلی هم خبری نبود . رون گفت :

هری گفت :

رون که دهانش از تعجب باز مانده بود " دستبند را از هری گرفت . بعد از مدتی نگاه کردن با صدای آرامی گفت :

هری که دیگر تحملش تمام شده بود " وسط حرف رون پرید و گفت :

رون با هیجانی که انگار یک شاگرد از استادش سوال می کند . گفت :

هری باز به میان حرف رون پرید و گفت :

این بار رون ساکت شد و ترجیح داد به دستبند نگاه کند . بعد از چند لحظه گفت :

و در حالی که دستبند را به سمت هری گرفته بود " به مچ دست راست هری هم اشاره می کرد . هری هم با کمی تامل دستبند را به دست خود بست . احساس گرمایی عجیبی در وجودش کرد . ناگهان در اتاق باز شد و هاگرید و تانکس و لوپین وارد شدند . هری سریع آستین ردایش را روی دستبند انداخت که معلوم نشود . تانکس گفت :

هری گفت :

رون و تانکس و لوپین و هاگرید همه با هم با تعجب به هری نگاه می کردند . هری به ساعت اتاق نگاهی انداخت . یک ربع دیگر باید به وزارت خانه می رفت . رو به حاضرین کرد و گفت :

هری بعد از این حرف برگشت و از اتاق خارج شد . صدای دویدن از پشت سرش به گوش می رسید .

هری برگشت و لوپین را دید که به سمتش می آمد .

هری صادقانه گفت :

لوپین گفت :

لوپین گفت :

هری گفت :

لوپین دیگر حرفی برای گفتن نداشت . هری سری برای لوپین تکان داد و به راهش ادامه داد . چند دقیقه بعد در جلوی در قرارگاه ایستاده بود . با دقت به اطراف نگاه کرد . آمادگی داشت هر لحظه اسنیپ را ببیند . وقت کسی را در آن مه ندید " به سمت در حرکت کرد . در خود به خود باز شد و هری وارد شد . ناگهان خانم ویزلی جیغی زد . همزمان با جیغ خانم ویزلی خانم بلک و دیگر تابلو ها هم فریاد کشیدند و به فحش دادن مشغول شدند . هرمیون و جینی و ماریتا هم دیگر به سالن رسیده بودند .خانم بلک فریاد می زد :

یاد سیریوس و حرف های خانم بلک داغ هری تازه کرد . بسیار عصبانی شده بود . جلوی تابلوی خانم بلک رفت و با تمام وجود فریاد زد :

صدای هری در سالن پیچید . همه تابلو ساکت شده بودند و داشتند هری را نگاه می کردند . خانم بلک که رنگش پریده بود " با صدای لرزانی گفت :

هری با خشم گفت :

خانم بلک آهسته آهسته داشت گریه می کرد . هری با غیض اضافه کرد :

یکی از تابلو های دیگر گفت :

هری گفت :

تابلوی دیگری گفت :

ناگهان فینیاس نایجلوس درون تابلوی پیرمرد اسلحه به دست ظاهر شد و گفت :

هری نگاهی به فینیاس نایجلوس کرد و گفت :

فینیاس نایجلوس " پوزخند زنان گفت :

فینیاس نایجلوس نگاهی به صورت رنگ پریده هری انداخت و ادامه داد :

هری گفت :

ولی دیگر فینیاس نایجلوس از تابلوی پیرمرد اسلحه به دست خارج شده بود . هرمیون با صدای لرزانی گفت :

خانم ویزلی ناگهان گفت :

هری به خانم ویزلی و هرمیون نگاهی انداخت و بعد بر خودش مسلط شد و رو به تابلو ها کرد و گفت :

یکی از تابلوها با خنده گفت :

هری هم خنده ای کرد و گفت :

تابلو ها کاملا ترسیده بودند . یکی از آنها با زبان بازی گفت :

و تعظیم کوتاهی به هری کرد . بعد از چند دقیقه همه تابلوها همین کار را کردند . در همین حین هری نفس گرمی که به پشت گردنش می خورد را احساس می کرد . برگشت دید هرمیون پشت سرش ایستاده است . هرمیون با لحن ترسان و بسیار آرمی در گوش هری گفت :

هری هم همین کار را کرد . بعضی با نارحتی و بعضی دیگر با خوشحالی قبول کردند . بعدش به سمت تابلوی مردی برگشت که همه را مطیع هری کرده بود و پرسید :

مرد درون تابلو جواب داد :

هری با صدای نسبتا بلندی گفت :

آلفرد بلک تعظیم دیگری کرد . هری در همان لحظه چشمش بر روی ساعت روی دیوار افتاد و بلند گفت :

هرمیون برای خانم ویزلی و جینی و ماریتا که هنوز داشتند این صحنه را نگاه می کردند " دست تکان داد و به سمت در حرکت کرد . هری هم به خانم ویزلی گفت که باید به وزارت خانه برود و بعد پشت سر هرمیون از در خارج شد . آستین ردایش را بالا زد و به هرمیون گفت :

بعد دستش را بر روی علامت اسمش بر روی دستبند گذاشت . ناگهان نور طلایی آنها را احاطه کرد . صدای آوای ققنوس به گوش می رسید . در بین این صدا ها " صدایی گفت :

هری به اطراف نگاه کرد . از نور طلایی خبری نبود . آنها در اتاق شیکی بر روی یک صندلی اشرافی فرود آمده بودند . هرمیون از بغل هری بلند شد و گفت :

هری تازه متوجه شد که صدای خوش آمد گویی " صدای یک مار بوده است . به هرمیون نگاه کرد و بعد گفت :

هری از روی صندلی بلند شد . در همان لحظه در اتاق باز شد و اسکریم جیور وارد شد و گفت :

هری به آرامی گفت :

****************************

هری سری تکان داد . اسکریم جیور با خوشحالی گفت :

هری متوجه شد که هرمیون می خواهد چیزی بگویید . برای همین سریع ابروهایش را بالا برد و هرمیون را از حرف زدن منع کرد . بعدش هری و هرمیون به دنبال اسکریم جیور حرکت کردند . اسکریم جیور از جلوی اتاق آپارات سری عبور کرد و در جلوی مجسمه اژدها که یک شاخدم مجارستانی بود ایستاد و کاغذی از جیبش در آورد و به دست هری داد . هری تای کاغد را باز کرد و متن آن را خواند .

هری که از اسم رمز شکه شده بود . زمان از دستش رفت و کاغذ در دستش آتش گرفت . هری گفت :

اسکریم جیور سریع گفت :

اسکریم جیور مستقیم به چشمان اژدها نگاه می کرد . ناگهان بدن اژدها شروع به حرکت کرد . اژدها داشت به دور خود می چرخید . وقتی اژدها پشتش به آنها شد " اسکریم جیور بر روی دم پهن اژدها ایستاد و به هری و هرمیون هم اشاره زد که سوار شوند . آن دو نیز اطاعت کردند . وقتی به آن طرف دیوار رسیدند " از روی اژدها پیاده شده بودند . این قسمت را هری به خوبی می شناخت . راهروی ساده و تیره ای که به در سیاه بزرگی متصل می شد و از آن طرف به دادگاه های وزارت خانه که در چند سال گذشته برای مرگ خواران استفاده می شد . اسکریم جیور به پشت سر هری اشاره کرد و گفت :

هری به پشت سرش نگاه کرد . مجسمه ای همانند در ورودی دفتر مدیر مدرسه هاگوارتز بود . اسکریم جیور گفت :

اسکریم جیور جعبه سیاه بزرگی به هری داد و رفت . وقتی اسکریم جیور از منطقه دید آنها خارج شد " هری به مجسمه گفت :

دیوار بغل مجسمه به اندازه یک در بزرگ ناپدید شد . هری داخل شد و هرمیون هم پشت سرش آمد . سالن بسیار بزرگی بود که فقط یک میز و صندلی و دو تا مبل در آن قرار داشت . روی میز تابلویی قرار داشت که بر روی آن نوشته شده بود " رییس اداره ................... هری پاتر " . هری رفت و پشت میز نشست و جعبه را بر روی میز قرار داد . بعد به هرمیون اشاره کرد که بر روی مبل بنشیند . وقتی هرمیون روی مبل نشست " هری گفت :

هری تمام اتفاقات را مو به مو برای هرمیو تعریف کرد .

بعد از گفتن این جمله هری ساکت شد و به چهره متفکر هرمیون چشم دوخت . هرمیون پس از چند لحظه گفت :

هری گفت :

هرمیون گفت :

هری سری تکان داد و با تاسف گفت :

هرمیون گفت :

در همان لحظه گوی روشن شد و پس از چند لحظه دوباره به شکل عادی در آمد . هری به برگه ها نگاه کرد . اسم اداره بر روی هر کدام ثبت شده بود . هری به کارت نگاه کرد . روی آن عکس هری زده شده بود . در کنار عکس نوشته شده بود .

و در زیر نوشته ها مهر طلایی وزارت خانه هک شده بود . کارت را بر روی سینه اش زد و از هرمیون پرسید :

هرمیون به ساعتش نگاه کرد و گفت :

هری نگاهی به پلاک کرد و دوباره به مرد نگاه کرد و گفت :

مرد گفت :

آن روز هری به اتاق های بیل و عمو ورنون سر زد . عمو ورنون هنوز بی هوش بود . شفا دهندگان از یک قدرت عجیب دیوانه سازها صحبت می کردند که تا به حال نمونه آن دیده نشده است . بیل هم سر حال به نظر نمی رسید . شفادهندگان دلیل آن را کامل شدن ماه می دانستند " که در چند روز آینده صورت می گرفت . جینی هم نزدیکای ظهر از بیمارستان مرخص شد و همراه ماریتا به خانه بلک ها رفتند . هری هم بعد از یک بحث مفصل " خانم و آقای ویزلی را قانع کرد که پنگاه دیگر امنیت ندارد و باید به قرارگاه بیایند . در چند ساعت بعد پرفسور مک گونگال هم به بیمارستان آمد و بعد از ملاقات " هری را به یک قدم زدن دعوت کرد .

هری تمام اتفاقات را تعریف کرد . ولی اشاره ای به اسنیپ نکرد .

پرفسور مک گونگال گفت :

هری گفت :

پرفسور مک گونگال بعد از آه کوتاهی گفت :

پرفسور مک گونگال در حالی که قدردانی در صدایش محسوس بود حرفش را به پایان رساند . هری گفت :

پرفسور مک گونگال پس از تامل کوتاهی " متفکرانه گفت :

قبل از اینکه پرفسور مک گونگال بتواند جمله اش را تمام کند " روفوس اسکریم جیور را دید که به سمت آنها می آید . قیافه اش به شدت خسته نشان می داد . رنگش پریده بود . صورتش بسیار لاغر شده بود و در کل اصلا وضعیت خوبی نداشت . پرفسور مک گونگال به اسکریم جیور گفت :

اسکریم جیور گفت :

هری به پرفسور مک گونگال که قیافه رنجیده به خود گرفته بود نگاه کرد و گفت :

و با وزیر به سمت کریدور خالی حرکت کردند . اسکریم جیور گفت :

هری گفت :

اسکریم جیور با سر سختی گفت :

هری نا امیدانه گفت :

اسکریم جیور که هیجان زده شده بود " گفت :

هری گفت :

هری می خواست شرطی بگذارد که وزیر از پیشنهاد خودش پشیمان شود . اسکریم جیور با تردید گفت :

هری با آرامش خاطر گفت :

هری با لبخند نگاهی به اسکریم جیور کرد . از اینکه به راحتی توانسته بود دست وزیر را در پوست گردو بگذارد خوشحال بود . اسکریم جیور به فکر فرو رفته بود . قیافه اش طوری بود که انگار خیلی دلش می خواهد هری را همان جا طلسم کند و بعد بر خلاف صورت عصبانیش با صدای دوستانه و آرامی گفت :

بعد مشغول جست و جو در ردایش شد . ناگهان از جیبش یک دستبند خیلی شیک بیرون آورد . دسبند طلایی که شکل یک باسیلسک و ققنوس از آن بر آمده بود . این دو حیوان با جواهرات مختلف تزئین شده بود . دو حیوان در حالی که بغل به بغل همدیگر ایستاده بودند آماده حمله بودند . انگار که با هم متحد شده بودند . نوشته بسیار زیبایی در پشت حیوان ها حواس هری را به خود جمع کرد . در پشت دو حیوان با خط زیبایی نوشته شده بود ( هری پاتر ) . اسکریم جیور دستبند را به دست هری داد و ادامه داد :

بعد هری را با افکارش تنها گذاشت و رفت . در همان لحظه که هری با نگاهش وزیر را دنبال می کرد " هرمیون از پشت سر صدایش کرد .

هری صحبت هرمیون را قطع کرد و گفت :

هرمیون با شک گفت :

هری به سرعت گفت :

هرمیون گفت :

هری گفت :

هرمیون بر خلاف میل باطنیش در مقابل این تحکم هری هیچ حرفی نزد و فقط گفت :

هری به طور غیر منتظره ای گفت :

هرمیون در حالی که به دنبال هری می دوید گفت :

هری مختصر گفت :

به خارج از بیمارستان رفتند . وقتی به منطقه ای که مناسب برای آپارات کردن بود " رسیدند هری گفت :

هرمیون با دودلی دست هری را گرفت . هری دست هرمیون را محکم گرفت و به مقصد فکر کرد . تمرکز کرد و حرکت . بین تونلی از رنگها در پرواز بودند . احساس کرد صورتش به وسیله دو تا بالشت فشرده می شود و امکان نفس کشیدن را ازش سلب کرده است . در همان لحظه پاهایشان بر روی زمین قرار گرفت . باد خنکی به صورتشان خورد . مه همه جا را فرا گرفته بود . هرمیون نفس عمیقی کشید و بعد از خداحافظی از هری به سمت در خانه دوید .

در چند ساعت بعد خانم و آقای ویزلی به همراه خانم و آقای گرنجر از آنجا رفتند . فلور هم به اتاق بیل رفت . فرد گفت :

هری در حالی که سرش را به علامت تائید تکان می داد " از جایش بلند شد و پشت سر دو قلوهای ویزلی حرکت کرد . وقتی که از اتاق خارج شدند . جرج گفت :

جرج مکثی کرد و ادامه داد :

فرد هم با خشرویی گفت :

هری متفکرانه گفت :

جرج گفت :

هری گفت :

فرد گفت :

هری سرش را تکان داد و بعد از خداحافظی به داخل اتاق برگشت . رون کنجکاوانه نگاهش می کرد . هرمیون و ماریتا و جینی هم آهسته با هم صحبت می کردند . هری بر روی مبل بین تخت رون و هرمیون فرو رفت . بعد از مدتی هرمیون گفت :

هری تند گفت :

جینی آهسته از روی تختش برخاست و گفت :

هری گفت :

جینی که متوجه شده بود هری می خواهد با رون و هرمیون تنها باشد " با محبت دست ماریتا را گرفت و با خود برد . وقتی در پشت سر آنها بسته شد " هری به رون و هرمیون نگاه کرد و گفت :

رون و هرمیون که از این حرف هری هم جا خورده بودند و هم دلخور شده بودند با هم جملات نامفهومی را می گفتند . هری با صدای نسبتا بلندی گفت :

هرمیون و رون هر دو ساکت شدند . رون گفت :

هرمیون در حالی اشک در چشمانش جمع شده بود گفت :

رون گفت :

هری با فریاد گفت :

هری از روی مبل نیم خیز شد تا بلند شود و برود . ولی در همان لحظه هرمیون مچ دست هری را گرفت . هرمیون با نگاهی غیر عادی و عجیب به هری خیره شده بود . هری هم ناخود آگاه به چشمان قهوه ای رنگ و درشت هرمیون چشم دوخت . چند لحظه بدون پلک زدن به یکدیگر خیره شدند . ناگهان چشمانش هری سیاهی رفت . بعد از چند ثانیه جسد هرمیون و رون در فکر هری شکل گرفت . هری سرش را محکم تکان داد . تصویر اتاق و هرمیون و رون که بر روی تخت خواب نشسته بودند " در برابر چشمانش دوباره پدیدار شد . هرمیون در حالی که چوبدستش را از زیر پتو در می آورد " زد زیر گریه . هری در حالی که بسیار متعجب بود " رو به هرمیون گفت :

رون هاج و واج به آن دو نگاه می کرد . هرمیون در حالی که گریه می کرد بلند شد و به سمت هری حرکت کرد . قبل از اینکه هری بتواند جلویش را بگیرد خود را در آغوش هری انداخت . هرمیون محکم دستشانش را دور گردن هری حلقه کرده بود . رون هم به کنار آنها آمد و با تعجب به هرمیون چشم دوخت . هرمیون با صدایی محبت آمیز گفت :

رون چند لحظه به هرمیون نگاه کرد و بعد با لبخند دست هری را محکم گرفت و گفت :

هرمیون هم از بغل هری بیرون آمد و بر روی دسته مبل هری نشست . اشک هایش را پاک کرد و همان دست هری را گرفت که رون هم گرفته بود . هر سه نفر دست یکدیگر را گرفته بودند . هرمیون چوبدستیش را به سمت دستهایشان گرفت و آهسته زمزمه کرد :

شعله ای صورتی رنگ از چوبدستی هرمیون خارج شد و به دور دستان در هم قفل شده آنها پیچید . هری احساس گرمای خاصی در بدنش کرد . گرمایی لذت بخش و دلگرم کننده که با شعله ای که به دور دستانشان پیچیده بود مرتبط بود . رون با صدایی قوی و محبت آمیز گفت :

برای دومین بار شعله نارنجی رنگ از چوبدستی هرمیون خارج شد و بر روی دستان آنها قرار گرفت . شعله صورتی و نارنجی با هم مانند زنجیر زیبایی دور دستان آنها حلقه زده بود . درون هری گرمای دلپذیری به وجود آمده بود . هری با صدای لرزان و متاثری گفت :

شعله ای آبی روشن به شکل مار به دور دستان آن سه پیچید . این شعله از چوبدستی هرمیون بیرون نیامده بود بلکه از درون هری " از قلب هری بیرون آمده بود . این سه شعله با هم ترکیب شدند و گنبدی به وجود آوردند که هری و رون و هرمیون در آن قرار گرفتند . صدای آوای ققنوس از درون قلبشان به گوش می رسید . وجود هر سه آنها از عشق پاک و قدرتمند لبریز شده بود . گنبد و شعله ها از بین رفتند . تنها چیزی که باقی ماند دست هایشان بود که هنوز در هم قفل بود . گرمای دل پذیری در هری به وجود آمد اما این بار به خاطر شعله ها نبود .

این صدای جینی بود که از فاصله نزدیک به گوش می رسید . هم زمان با صدای جینی صدای دست زدن در اتاق به گوش می رسید . هری به اتاق نگاهی انداخت . جینی و ماریتا در یک متری آنها ایستاده بودند . پشت سر آنها در کنار تخت خواب دختر جوان " خانواده ای که صبح هری دیده بود ایستاده بودند و دست می زدند .

هری و هاگرید در روزنه کوچکی که به خیابان اصلی وصل می شد ظاهر شدند . هری به آرامی وارد خیابان شد . خیابان نسبتا خلوت بود . مغازه دارها اکثرا بیرون مغازه " به دیوار تکیه داده بودند و پیپ می کشیدند . هری و هاگرید به سمت مغازه ای حرکت کردند که خرابه به نظر می رسید . هری رو به مانکن زشت داخل ویترین گفت :

چند لحظه طول کشید تا مانکن به حرکت افتاد . آروم به شیشه بغل دستش اشاره کرد و گفت :

هری به هاگرید نگاهی انداخت و به سمت شیشه حرکت کرد . در لحظه بعد سالن بزرگ و با شکوهی در برار چشمانش ظاهر شد . به اطراف نگاه کرد . جو بسیار بدی در آنجا حاکم بود . در گوشه و کنار بیمارستان افرادی نشسته و گریه می کردند . هاگرید هم کنار هری آمد و گفت :

هری دیگر صدای هاگرید را نمی شنید . در آن لحظه هواسش به دختری بود که آهسته آهسته گریه می کرد . آن دختر را خوب می شناخت . هری جلو رفت و با لحن سردی گفت :

ماریتا سرش را بلند کرد و با چشمان درشتش به هری خیره شد . جای طلسم هرمیون هنوز از روی صورتش به طور کامل پاک نشده بود . ماریتا با دیدن هری گریه اش بیشتر شد . هری که از بی انصافی خودش پشیمان بود " رفت کنارش نشست و گفت :

ماریتا در حالی که اشک از چشمانش پایین می ریخت با صدای ضعیفی گفت :

دوباره گریه ماریتا شدت گرفت . هری که دلش به شدت برای ماریتا سوخته بود گفت :

ماریتا آهسته گفت :

ماریتا دیگر داشت جیغ می کشید .

ماریتا دست هری را گرفته بود و به شدت بدنش می لرزید به طوری که هری هم به لرزش افتاده بود . هری با لحن دلگرم کننده ای گفت :

ماریتا با همان حالت وحشت زده گفت :

هری ماریتا را در آغوش گرفت و گفت :

این جملات بر روی ماریتا تاثیر گذاشت . بدنش از لرزش افتاد . سرش را روی شانه هری گذاشت و بدون صدا اشک ریخت . وقتی که ماریتا کاملا آرام شد " هری پرسید :

ماریتا جواب داد :

هری آهسته ماریتا را بلندش کرد و گفت :

هری برگشت به اطرافش نگاه کرد . هاگرید مشغول صحبت با تابلوی یکی از مدیران هاگوارتز بود که دو سال پیش خبر رساندن آقای ویزلی زخمی به بیمارستان را به دامبلدور داده بود . هری دست ماریتا را گرفت و حرکت کرد . به طبقه چهارم " پخش 18 " اتاق شماره 4 رفتند . هری چند بار به در اتاق ضربه زد و بعد در را باز کرد . چهار تا تخت در اتاق قرار داشت . روی تخت اول دختر جوانی خوابیده بود . روی تخت دوم و سوم و چهارم به ترتیب جینی و هرمیون و رون خوابیده بودند . خانواده ویزلی و گرنجر و خانواده دیگری که هری آنها را نمی شناخت به همراه فلور در اتاق حضور داشتند . در این زمان همه هری را نگاه می کردند . رون و هرمیون ناباور و جینی حسودانه هری را نگاه می کرد . هری وارد اتاق شد و ماریتا را که حالا قدری مقاومت می کرد با خود کشید . هری قبل از اینکه کسی حرفی بزند " گفت :

خانم ویزلی جلو دوید و هری را در آغوش گرفت و بوسیدش و گفت :

آقای ویزلی هم جلو آمد و با هری دست داد . آقا و خانم گرنجر هم به نوبت هری را در آغوش گرفتند . آقای گرنجر در حالی که اشک در چشمانش جمع شده بود " گفت :

هری که نمی دانست چی باید جواب دهد به سراغ رون رفت . رون محکم به پشت هری زد و گفت :

هرمیون محکم هری را در آغوش گرفت و زد زیر گریه . بعد از هرمیون " هری آرام به سمت جینی رفت که با سردی او را نگاه می کرد . هری سریع در گوش جینی گفت :

جینی که چهره اش روشن شده بود " هری را در آغوش گرفت . هری روی مبل کنار تخت جینی نشست و در حالی که به سه دوستش نگاه می کرد " گفت :

خانم ویزلی با صدای بلندی حرف هری را قطع کرد و گفت :

خانم ویزلی به سمت ماریتا رفت و در آغوشش گرفت و گفت :

خانم ویزلی و ماریتا در آغوش هم چند لحظه ای گریه کردند و بعد خانم ویزلی دست ماریتا را گرفت و بر روی صندلی بغل خودش " نشوندش . آقای ویزلی گفت :

هری بعد از مکث کوتاهی تمام اتفاقات روز را به غیر از اسنیپ و هاگرید تعریف کرد . وقتی هری ساکت شد " آقای ویزلی متفکرانه گفت :

جینی گفت :

هری با ناراحتی گفت :

رون برای اینکه صحبت را عوض کند با خوشحالی گفت :

هری با چهره ای که هیچ حالتی در آن مشخص نبود گفت :

هرمیون و رون هر دو نفسشان را در سینه حبس کردند .

هاگرید با تعجب پرسید :

هری با آرامش گفت :

هاگرید پرسید :

هری گفت :

هاگرید دیگر چیزی نگفت ولی هنوز با قیافه بهت زده او را نگاه می کرد . هری که از نگاه هاگرید کلافه شده بود بحث را عوض کرد و

گفت :

هاگرید در حالی که هنوز چشمش به هری بود " گفت :

حالت چهره هاگرید عادی شد و با کلافگی ادامه داد :

هاگرید گفت :

هری به ساعت نگاه کرد " عقربه ها ساعت 5:05 بامداد را نشان می دادند . برای اینکه حواس خودش را پرت کند تا ساعت 6:00 شود به هاگرید گفت :

هاگرید با خوشحالی گفت :

هری فریاد زد :

هاگرید گفت :

هری با شعف حرف هاگرید را قطع کرد و گفت :

هاگرید با لبخند جواب داد :

هری گفت :

                                                 ****************

هری در حالی که روزنامه را به آن طرف پرت می کرد " گفت :

هاگرید در حالی که ناراحتی از چهره اش می بارید گفت :

هاگرید در حالی که گریه می کرد جمله اش را تمام کرد . هری از روی صندلی پا شد . جیب شنلش را چک کرد . چوبدستی ها و صندوقچه ها و شنل همگی سر جایشان بودند . هاگرید هم پا شد و با هم حرکت کردند . به در که رسیدند هری آهسته گفت :