-- نمی دونم .

- ***********

-- خطاب به اعضای محفل ققنوس . من جلوی قرارگاه قرار دارم لطفا در را برای من باز کنید .

هاگرید .

هاگرید در حالی که خوشحالی در صورتش نمایان شده بود " گفت :

هری در حال دویدن بود که این صدا او را در جا نگه داشت . برگشت و به پشت سرش نگاه کرد " فلور داشت با سرعت به طرفش می آمد و بعد در حال نفس نفس زدن گفت :

هری گفت :

فلور گفت :

هری گفت :

هری در حالی که فلور را فراموش کرده بود " ادامه داد :

هری بدنش لرزش خفیفی کرد درست مانند 2 سال پیش " وقتی که دست آمبریج به دستش بر خورد کرد . اون بار هم لرزشی در بدنش به وجود آمد . هری نگاهش به نگاه فلور افتاد . فلور که احساس خطر کرده بود " گفت :

هری به سرعت گفت :

هری بعد از گفتن این جمله به سرعت برگشت و از آنجا دور شد . فلور از دور فریاد می کشید و او را صدا می زد ولی هری به آن توجهی نکرد . چند لحظه بعد به در خروج رسید و از بیمارستان خارج شد . کمی همان جا ایستاد و فکر کرد . آخرش تصمیمش را گرفت و خودش را غیب کرد و در میدان گریمولدر ظاهر شد . اصلا از این کار خوشش نمی آید مخصوصا به دلیل اینکه یاد آخرین آپاراتش می افتد که در آن دامبلدور را جا به جا کرده بود . آرام به سوی خانه شماره 12 حرکت کرد . اضطراب عجیبی داشت . این همان خانه ای بود که یک سال تمام حتی از فکر کردن به آن وحشت داشت . به جلوی در که رسید " در خود به خود باز شد . ولی ناگهان صدایی از پشت سرش شنید :

چوبدستیش از دستش خارج شد . به پشت سرش که نگاه کرد با چهره پیروزمند اسنیپ رو به رو شد که داشت به هری لبخند می زد . هری باز هم همان انواج نفرتی که در مقابل بلاتریکس در بدنش ایجاد شده بود را احساس کرد ولی مثل اینکه با لبخند اسنیب این انواج قدرتمند تر از قبل شدند . به طوری که احساس می کرد این انواج را در اطراف خود می بیند . اسنیپ قهقه خنده را سرداد و گفت :

اسنیپ حالت قیافه اش تغییر کرد به طوری که انگار به خاطره خوشی فکر می کند . و این چنین ادامه داد :

هری که هر لحظه خشمگین تر می شد " گفت :

هری فقط برای توهین هر چه بیشتر و عصبانی کردن اسنیپ از واژه گندزاده استفاده کرد که البته اثرش همان لحظه در چهره اسنیپ مشخص شد . هری چند لحظه به چهره بیش از حد " رنگ پریده اسنیپ نگاه کرد . در عین حال هم احساس می کرد انواجی که در اطرافش هست کم کم دارد به رنگ آبی متمایل می شود و حالت جامد پیدا می کند . اسنیپ به زور لبخندی زد و گفت :

قبل از اینکه هری بتواند جا خالی بدهد " طلسم بهش برخورد کرد . هری به زمین افتاد . دردی فراتر از تمام دردهایی که تاکنون تجربه کرده بود بهش هجوم آورده بود . احساس می کرد استخوانهایش در آتش می سوزد . ولی این بار در دل آرزو نکرد که بمیرد تا این درد تمام شود . بلکه سعی در تمرکز داشت . نمی دانست چطور ولی می خواست به اسنیپ که لحظه به لحظه تنفرش ازش بیشتر می شد حمله کند . در لحظه ای که دیگر مقاومتش داشت تمام می شد احساس کرد درد دارد فروکش می کند . چهره اسنیپ در برابر چشمانش واضح شد . اسنیپ با دودلی گفت :

هری فریاد کشید :

اسنیپ با بیزاری گفت :

اسنیپ بدنش لرزش خفیفی کرد و ادامه داد :

ناگهان اسنیپ با ترس گفت :

هری گفت :

هری جمله اش را خورد " نگاه هرسان اسنیپ را روی خود احساس کرد . به اطرافش که نگاه کرد نزدیک بود از ترس زهره ترک شود ماری بسیار غول پیکر و سیاه متمایل آبی در هوا معلق قرار داشت و بدنش در پهلو ها و پشت هری در گردش بود . مار با نگاه خشمگینی به اسنیپ نگاه می کرد و به طور تهدید آمیزی زبانش را از دهانش خارج می کرد . مار که متوجه هری شده بود " تعظیم بلند بالایی به هری کرد . هری که هنوز از فکر خود مطمئن نبود به زبان پاراسل ( همان زبان مارها است ) به مار گفت :

مار سرش را به نشانه تایید تکان داد . اسنیپ مانند افرادی که شنواییشان را از دست دادند به هری و مار زل زده بود و نمی توانست متوجه شود چه حرف هایی بین هری و مار گفته شده است . هری به زبان پاراسل ادامه داد :

مار باز هم سرش را تکان داد . هری لبخندی بر روی لبش نشست و به اسنیپ که قیافه هراسان و متعجبی داشت نگاه کرد . اسنیپ که کاملا نگاه هری را درک کرده بود سریع افسون بیهوشی را به سمتش فرستاد . ولی قبل از اینکه افسون به هری برخورد کند " مار افسون را بلعید . هری به مار گفت :

با اینکه هری این جمله را پاراسل نگفته بود " مار به سرعت مانند یک افسون ولی زیک زاکی شکل به سمت اسنیپ حمله کرد . اسنیپ یک سپر نارنجی رنگ بزرگ در جلویش ساخت ولی مار شروع به بلعیدن سپر کرد . اسنیپ چوبدستیش را بالا گرفت و فریاد زد :

مار بزرگی البته نه به بزرگی مار هری از چوبدستی اسنیپ خارج شد . اسنیپ چوبدستیش را به سمت مار هری حرکت داد . ولی مار اسنیپ مثل اینکه جرات جلو آمدن را هم نداشت . ناگهان فکری به مغز هری رسید سریع با زبان پاراسل به مار اسنیپ هم فرمان حمله را صادر کرد . بعد خودش هم رفت و چوبدستیش را از زمین برداشت . چوبدستیش را به سمت اسنیپ که داشت با هر دو مار می جنگید گرفت . سعی کرد غیر لفظی وردی را بخواند که اسنیپ متوجه آن نشود . در ذهنش گفت :

از چوبدستی هری نور قرمز رنگ قدرتمندی خارج شد ولی انگار که اسنیپ آماده این حرکت هری بود . چون سریع طلسم او را دفع کرد و خود را غیب کرد . با آپارات کردن اسنیپ مارش نیز دود شد و در هوا ناپدید شد . هری به مار خود که حالا به رنگ آبی در آمده بود نگاه کرد . مار تعظیم دیگری به هری کرد و کم کم مانند غبار هوا ناپدید شد . هری قدم زنان و در حالی که سخت در فکر فرو رفته بود به سمت خانه شماره 12 حرکت کرد . خوشبختانه مه ای که در هوا وجود داشت مانع از این می شد که مشنگها از پنجره های خانه هایشان از اتفاقاتی که در کوچه رخ داده بود مطلبی دستگیرشان شود .

هرمیون با صورت خونی روی زمین افتاده بود . چیزی شبیه خزه دور تا دور رون را گرفته بود و جینی در مقابل هیکل شنل پوشی بر روی زمین قرار داشت . ناگهان صدای مرگخوار هری را به خود آورد . ناگهان آتشی در دلش به وجود آمد که مملوی از احساس نفرت و انتقام بود .

بلاتریکس :

بلاتریکس چوبدستیش را تکان داد و به سمت سر جینی گرفت . دسته ای از موهای جینی از سرش کنده شد . جینی جیغ می کشید و بلاتریکس قهقه می زد . بلاتریکس موها را در صندوق چوبی کوچکی قرار داد و در آن را بست . سپس گفت :

در همین حال چوبدستیش را به سمت جینی گرفت و گفت :

طلسم مستقیم به سینه جینی خورد . جینی در حالی که محکم به دیوار پشت سرش کوبیده شد در کنار رون و هرمیون بر روی زمین افتاد .

هری شنل را از روی سرش برداشت . احساس می کرد بدنش موج هایی از نفرت را به محیط اطراف ارسال می کند . در همان زمان که بلاتریکس به سمت هری بر می گشت " هری نعره زد :

پرتو نوری مستقیم از چوبدستی هری به بلاتریکس بر خورد کرد . بلاتریکس در حالی که انگار فردی محکم با شمشیر بهش ضربه زده است لحظه ای در هوا معلق ماند و بعد به روی زمین افتاد . پهلو و سینه و صورتش زخم های عمیق و ممتد بلندی برداشته بود . خون به شدت از تمام زخم هایش بیرون می جهید . بلاتریکس عاجزانه سعی می کرد آستین بازویش را که علامت شوم روی آن قرار داشت را بالا بزند . هری که دیگر به بالای سر بلاتریکس رسیده بود " گفت :

بلاتریکس در حالی که موفق شده بود آستین ردایش را بالا بزند و علامت شوم قرمز رنگ بر روی آن کاملا مشخص شده بود با ضعف گفت :

در حین گفتن این جمله دستش را بر روی علامت شوم روی بازویش گذاشت . پس از بر داشتن دستش علامت شوم به رنگ نیلی چشمک زن درآمد و بلاتریکس از آنجا ناپدید شد . هری چند لحظه به نقطه ای که همین چند ثانیه پیش بلاتریکس در آنجا قرار داشت و الان چیزی جز خون و سه صندوق چوبی کوچک و چهار عدد چوبدستی که بر روی زمین پخش شده بودند وجود نداشت نگاه کرد . ناگهان دل هری فرو ریخت . بیاد سه دوستش افتاد که به شدت مجروح شده بودند . به سرعت به سمت آنان رفت . نمی دانست باید چه کاری انجام دهد . باید اعضای محفل را خبر می کرد . به فکر سپر مدافع افتاد . ولی هری نه پیغام فرستادن با آن را بلد بود نه عضو محفل بود . در فکرش از دامبلدور کمک خواست . به نظر خنده دار می آمد ولی احساس می کرد الان دامبلدور به کمکش می آید . ولی هیچ اتفاقی نیافتاد . حدود پنج دقیقه تلاش بیهوده ای برای ارتباط با محفل انجام داد . وقتی به هیچ نتیجه ای نرسید تصمیم گرفت آنها را قبل از اینکه مرگخوارها سر برسند با خود ببرد . سریع چوبدستی ها و صندوق ها و شنل نامرئی را در جیبش گذاشت و به هر زحمتی بود آن سه را با خود به بیرون از خانه آورد . حالا باید چی کار می کرد . ناگهان صدای ضعیف جینی را شنید . سرش جلو برد و با نگرانی گفت :

جینی به زحمت و با صدای آهسته ای گفت :

جینی دیگر نتوانست ادامه دهد و ساکت شد . هری کمی حرف جینی را در مغزش تجزیه و تحلیل کرد و بعد سریع به سمت باغچه رفت . ولی هیچ چیزی در آن پیدا نکرد . باید یک کاری می کرد اگر بلاتریکس به حرف بیاید مرگخوارها به اینجا سرازیر می شوند . ناگهان روزنه امیدی در ذهنش پدیدار شد . از باغچه بیرون آمد و فریاد زد :

ناگهان از وسط باغچه در زیر خاک ها یک لنگه کفش کهنه پدیدار شد و به سمت هری آمد . هری حدس زد که این لنگه کفش رمزتاز باشد . پس سریع یک انگشت از دست رون و هرمیون و جینی گرفت و آماده گرفتن لنگه کفش شد که ناگهان صدای آپارات های متعددی را شنید . فقط در آخرین لحظه ای که لنگه کفش را در دستش گرفت . تعدادی جادوگر نقابدار را دید که به سمتش می دویدند . هری حس کرد قلاب نامرئی به دور کمرش بسته شده است . به اطرافش نگاه کرد . رون و هرمیون و جینی هم بدون مشکلی در حرکت بودند . چند لحظه ای طول کشید تا هری احساس کرد پاهایش بر روی زمین قرار گرفت . این بار هری سر پا ایستاد و به زمین نیافتاد ولی رون و هرمیون و جینی محکم به زمین خوردند . هری دور و اطراف را نگاه کرد . در جایی دایره ای شکل و تاریک بودند که یک آیینه قدی بلند و بسیار روشنی داشت . هری با دقت به آیینه نگاه کرد و متوجه شد تصویر خودشان در آن نیست بلکه مانند یک در جیوه ای آنطرف را نشان می دهد . هری به طرف در جیوه ای حرکت کرد و دقیق بیرون را نگاه کرد . مانند یک اتاق زباله بود که توسط در کثیفی به یک راهروی بزرگ و شیک و پر نور وصل می شد . هری آرام دستش را از در رد کرد و بعد آهسته خودش نیز کامل از در بیرون رفت . در اتاق زباله قرار گرفته بود . از آنجا بیرون رفت و به سالن باشکوه قدم گذاشت . درست بغل اتاق زباله یک مغازه تعطیل خراب و خاک گرفته وجود داشت . هری با کمی نگاه دقیق آن مغازه خراب را شناخت که در آن مانکن بسیار زشتی قرار داشت . بیمارستان سنت مانگو .

مودی حرف هری را قطع کرد و با محبت گفت :

هری سرش را پایین انداخت . به شدت احساس عذاب وجدان می کرد . در همین حال مودی بسیار پدرانه دستش را روی شانه هری قرار داد و گفت :

هری سرش را تکان داد و از مودی فاصله گرفت و به خانه نگاه کرد . احساس کرد چشمانش می سوزد . ولدمورت باز هم باعث نابودی یکی دیگر از اعضای خانواده اش شده بود . هری در همین جا با خود سوگند خورد تا وقتی زنده است انتقام خود و خانواده اش و ... را از ولدمورت و مرگخوارانش بگیرد .

پرفسور مک گونگال این سوال را پرسید . وقتی همه حضار اعلام آماده باش کردند . ادامه داد :

پرفسور مک گونگال رویش را به طرف هری برگرداند و پرسید :

هری با مکث کوتاهی جواب مثبت را به پرفسور مک گونگال داد .

آخرین باری که غیب و ظاهر شده بود دامبلدور مسموم را جابه جا کرده بود . ناگهان صدای تانکس هری را به خود آورد که می گفت :

هری و تانکس با هم از خانه بیرون رفتند . هری داشت به افراد وزارت خانه نگاه می کرد که همگی داشتند با هم پچ پچ می کردند . ناگهان هری درد شدیدی در جای زخمش احساس کرد و بر روی زمین افتاد . درد به همان سرعتی که شروع شد از بین رفت . هری به سرعت به تانکس که هراسان نگاهش می کرد " گفت :

در همان لحظه ابر سیاهی بالای خانه به وجود آمد . اعضای محفل که صدای هری را شنیده بودند به هری و تانکس پیوسته بودند . پرفسور مک گونگال به چارلی ویزلی گفت :

چارلی :

هری :

هری و چارلی هر دو به پناهگاه آپارات کردند . بیل به هری گفت :

هری جواب سرسری به چارلی داد . چارلی خودش را غیب کرد و رفت . هری قدم زنان به سمت پناهگاه حرکت کرد . ناگهان چشمش به رد پاهایی افتاد که به سمت پناهگاه رفته بود . این مسئله به نظرش مشکوک رسید . شنل نامرئی را از جیبش در آورد و بر سرش کشید . از پنجره آشپزخانه داخل منزل را نگاه کرد . چیزی توجهش را به خود جلب نکرد . پس به سمت در خانه راه افتاد . آرام در را هل داد و در کمال تعجبش در باز شد . مطمئن شد درخانه خبری است چون در خانه با طلسمی محافظت می شد . آرام به داخل خانه قدم گذاشت . از پیچ راهرو که گذشت باصحنه ای رو به رو شد که از آن می ترسید .

قسمت دوم را زمانی اضافه کرد که دهان هری باز شده بود تا مطلبی را بگوید . پرفسور مک گونگال ادامه داد :

هری که کم کم داشت کلافه می شد به سرعت گفت :

پرفسور مک گونگال که اضطراب در چهره اش به وضوح دیده می شد گفت :

پرفسور مک گونگال آه عمیقی کشید و ادامه داد :

پرفسور مک گونگال سکوت کرد و با دقت هری را نگاه کرد.

هری که تحمل صبر کردن نداشت به سرعت گفت :

با گفتن نام ولدمورت خانم فیگ جیغ کوتاهی کشید ولی پرفسور مک گونگال فقط کمی چشم هایش را ریز کرد . هری ادامه داد :

پرفسور مک گونگال گفت :

هری گفت :

پرفسور مک گونگال گفت :

خانم فیگ حالتی به خود گرفت که انگار کسی بهش توهین کرده ولی با لحنی ملایمی که ترس در آن نهفته بود گفت:

در اینجا خانم فیگ دیگر نتوانست ادامه دهد و بدنش لرزش خفیفی کرد . هری احساس کرد کسی با پتک سنگینی بر سرش زده است . آرام از روی صندلی لغزید و بر روی زمین نشست و سرش را در میان دست هایش گرفت و چند دقیقه در سکوت گذشت تا اینکه پرفسور مک گونگال گفت :

هری آرام سرش را بلند کرد و تمام اتفاقات را تعریف کرد . هری گفت :

و ناگهان احساس کرد " دلش فرو ریخت . با عجله پرسید :

پرفسور مک گونگال جاودانه ساز تقلبی را از جیبش در آورد و مانند یک باز پرس گفت :

هری سریع قوطی را از دست پرفسور مک گونگال گرفت و گفت :

پرفسور مک گونگال نگاه مرموزی به هری انداخت و گفت :

پرفسور مک گونگال یک لحظه حالت کسی را داشت که می خواهد گریه کند ولی خیلی سریع به خود مسلط شد و ادامه داد :

پرفسور مک گونگال از جایش بلند شد و به خانم فیگ گفت :

خانم فیگ که قدردانی از چهره اش مشخص بود آهسته خداحافظی کرد و رفت . هری زیرکانه گفت :

پرفسور مک گونگال گفت :

پرفسور مک گونگال ادامه داد :

هری آمد بهانه بیاورد که پرفسور مک گونگال به تندی گفت :

و هری را تنها گذاشت و رفت . هری با اینکه کمی عذاب وجدان نسبت به مودی داشت اما برایش معذرت خواهی آن هم جلوی همه سخت بود . تق تق تق ... هری گفت :

در باز شد و تانکس آهسته وارد شد و گفت :

هری گفت :

و دستش را به طرف تخت خوابش گرفت .

تانکس هم لبخندی زد و بر روی تخت نشست و گفت :

هری گفت :

تانکس با لحن سردی گفت :

هری با شنیدن نام اسنیپ نگاه تندی به تانکس کرد ولی ترجیح داد بر خلاف میلش فریاد نکشد .

تانکس ادامه داد :

هری که خشمش فروکش کرده بود و خنده اش گرفته بود گفت :

تانکس با لبخند گفت :

تانکس و هری هر دو با هم زدند زیر خنده . تانکس گفت :

و بالش هری را از روی تختش برداشته و با قدرت تمام به طرف هری پرتاب کرد . هری جا خالی داد و رفت بر روی تخت بغل دست تانکس نشست و گفت :

تانکس با شیطنت جواب داد :

هری در حالی که مشغول جمع کردن اتاقش شد گفت :

هری قدرت جواب دادن نداشت . برای همین که خیال آنها راحت شود با سر جواب مثبت داد .

تانکس بسیار با محبت صورت هری را ناز کرد و به نرمی دهانش را باز کرد و جامی را در دهان هری سرازیر ساخت . بعد از چند دقیقه هری نیروی جدیدی در وجودش احساس کرد . احساسی مانند گرم شدن . نشست و دور و بر خود را نظاره کرد . شمینه خاموش شده بود و از کنده های نیم سوزش دود بلند شده بود . میز تلفن وارونه شده بود . لوپین و تانکس جلویش بر روی زمین نشسته بودند . لوپین خسته تر ولی قوی تر از قبل به نظر می رسید و تانکس هم بسیار خوش قیافه با موهای آبنباتی رنگ با لبخند قشنگی به هری نگاه می کرد . هری بدون مقدمه پرسید :

تانکس :

هری :

لوپین :

هری که احساس می کرد آنها از جواب دادن به این سوال تفره می روند دیگر چیزی راجب آن نپرسید . ولی مثل اینکه تازه یادش افتاد که قبل از بیهوش شدنش چه اتفاقاتی افتاده بود .

هری با اضطراب سعی کرد از جایش بلند شود و بسیار سریع پرسید :

لوپین :

هری :

هری دیگر نتوانست جمله اش را تمام کند . بغض گلویش را فشار می داد . سرش را پایین انداخت و دیگر حرفی نزد . چند دقیقه به همین منوال گذشت تا در خانه به شدت باز شد و مودی وارد خانه شد و رو به هری گفت :

و بعد بدون اینکه به هری فرصت جواب دادن بدهد و در حالی که داشت به سمت لوپین برگشت گفت :

لوپین خیلی سریع صحبت مودی را که بسیار عصبانی بود قطع کرد و گفت :

هری وسط حرف لوپین پرید :

و قبل از اینکه تانکس بتواند جلویش را بگیرد از خانه خارج شد . هری از دیدن منظره هایی که در جلوی چشمانش قرار داشت نزدیک بود شاخ در بیاورد . حدود چهل پنجاه نفر جادوگر و ساحره دور خانه جمع شده بودند . تانکس دست هری را گرفت و سعی کرد او را به داخل خانه بکشاند . ولی نگاه هری به نقطه دیگری قفل شده بود . چیزی که از دیدنش وحشت داشت . هری فریاد زد :

تانکس ملتسمانه در حالی که هری را می کشید گفت :

و در همان هنگام لوپین و مودی به کمکش رسیدند و به سختی سه نفری هری را به داخل منزل بردند و روی مبل نشاندند . مودی با لحن تهدید آمیزی گفت :

هری با شنیدن این حرف مودی آنچنان خشمگین شد که چوبدستیش را در آورد و قبل از این که مودی بتواند از خود دفاع کند طلسم شوم و قدرتمندی به سویش روانه ساخت که مستقیم به سینه مودی اثابت کرد . مودی از درد ناله کشید و به زمین افتاد . هری قبل از اینکه لوپین و تانکس هم بتوانند کاری انجام دهند چوبدستی هایشان را از دستشان بیرون کشید و فریاد کشید :

چوبدستی هری از دستش خارج شد . فورا به سمت در برگشت و پرفسور مک گونگال را در آستانه در دید که با چوبدستیش هری را هدف قرار داده بود و پشت سرش کسی نبود جز خانم فیگ .

پرفسور مک گونگال در حالی که انگار هیچ اتفاقی نیفتاده است رو به لوپین گفت :

تانکس سرش را تکان داد و لوپین تعظیم کوتاهی کرد و مودی هم نگاهی پر از کینه به هری انداخت . بعد پرفسور مک گونگال رو به هری کرد و گفت :